Je hebt de ophef rond de Nederlandse runclub op Bali vast voorbij zien komen op je feed. Een community voor expats en digital nomads, Indonesische aanmelders die zouden zijn geweigerd en twee oprichters die inmiddels niet meer welkom zijn in het land: de situatie klinkt bijna te bizar om waar te zijn.
Maar achter dit incident schuilt een grotere vraag. Want wat zegt deze runclub over de manier waarop sommige digital nomads omgaan met de landen waar ze neerstrijken? En wanneer verandert de vrijheid om overal te kunnen werken in het idee dat iedere plek zich aan jou moet aanpassen?
Wat is de ophef rond de runclub op Bali?
Mocht je hebben gemist waar de ophef over gaat, hier even een recap: twee Nederlanders lanceerden op Bali de exclusieve runclub Entourage. De promotievideo's vond ik al aardig cringe, maar dat bleek nog niet eens het grootste probleem: de ophef ontstond nadat Indonesiërs op social media vertelden dat hun aanmelding voor de community werd afgewezen of uitgesteld. Een Indonesische vrouw zou te horen hebben gekregen dat haar aanvraag nog moest worden beoordeeld, terwijl haar echtgenoot met een westerse naam direct werd toegelaten, schrijft de BBC.
Mis dit niet
Speciaal afgestemd op jouw voorkeuren
Meld je aan voor gepersonaliseerde verhalen
De organisatie bood publiekelijk excuses aan en verklaarde dat er fouten waren gemaakt in het geautomatiseerde toelatingsproces voor WhatsAppgroepen en andere activiteiten. Daardoor zouden sommige Indonesische telefoonnummers onterecht zijn geweigerd. Entourage benadrukte daarnaast dat ongeveer een kwart van de verkochte tickets voor de silent disco run naar Indonesische deelnemers ging en legde alle activiteiten voorlopig stil.
De oprichters zijn niet meer welkom in Indonesië
Maar het hek was al van de dam: nadat de twee Nederlandse oprichters naar Singapore vertrokken, legde de Indonesische immigratiedienst hen een inreisverbod op. Dat gebeurde niet alleen vanwege de beschuldigingen van discriminatie, maar ook omdat zij zonder de juiste toestemming evenementen zouden hebben georganiseerd.
En zo groeide het incident uit tot een veel grotere discussie. Het probleem was namelijk niet alleen dat lokale inwoners zouden zijn buitengesloten. De oprichters leken er óók van uit te gaan dat ze op Bali hun eigen community en business konden opbouwen zonder zich eerst voldoende in de lokale regels te verdiepen.
Wanneer verandert vrijheid in entitlement?
Profiteren van een plek, de inwoners ervan weren en ondertussen de regels als optioneel behandelen: precies daar verandert de vrijheid van digital nomads in entitlement. Begrijp me niet verkeerd: er is helemaal niets mis met verhuizen naar een plek waar je gelukkiger denkt te worden. Ook digital nomad zijn is op zichzelf geen probleem. We leven in een wereld waarin werken steeds minder aan één plek gebonden is en dat biedt ontzettend veel mooie kansen.
Het wordt pas ongemakkelijk wanneer een land niet langer wordt gezien als een plek met een eigen cultuur, geschiedenis en inwoners, maar vooral als achtergrond voor jouw ideale leven. En precies daar lijkt het op bestemmingen als Bali steeds vaker mis te gaan.
Walhalla voor digital nomads
De afgelopen jaren is het eiland Bali uitgegroeid tot hét walhalla voor digital nomads. Scrol vijf minuten op TikTok en je krijgt ze vanzelf voorgeschoteld. Ze slaan hun laptop open in een aesthetic café, pakken tussendoor een pilatesles mee, duiken een ijsbad in en sluiten de dag af met een runclub. Het is een leven waar velen van dromen. Totdat je je afvraagt: voor wie is dat paradijs eigenlijk bedoeld?
Want door deze groeiende groep buitenlandse ondernemers en remote workers stijgen in veel gebieden de huurprijzen. Daarnaast openen er steeds meer zaken die zich vooral richten op een internationaal publiek en ontstaan er communities waarvan locals dus nauwelijks onderdeel zijn. En zo wordt Bali steeds meer behandeld als een plek die zich aan de lifestyle van digital nomads moet aanpassen in plaats van andersom. Dat is misschien wel de kern van entitlement.
Extra pijnlijk door het Nederlandse verleden
Een niet onbelangrijke sidenote: dat dit incident uitgerekend om Nederlanders gaat, maakt dit extra pijnlijk, omdat Indonesië eeuwenlang onder Nederlands koloniaal bewind stond. Een digital nomad in 2026 is natuurlijk geen kolonisator, maar Nederlanders die in Indonesië een bedrijf beginnen en vervolgens bepalen welke locals welkom zijn, kunnen wel een pijnlijke historische echo oproepen. Influencer Paramitha (@nurlylamitha) noemt het daarom kolonialisme: niet omdat de situaties hetzelfde zijn, maar omdat vergelijkbare machtsverhoudingen zichtbaar worden.
Digital nomad of gelukszoeker?
En de privileges van digital nomads zie je ook terug in de woorden die we gebruiken. Mijn Turkse ouders verhuisden naar Nederland in de hoop hier een beter leven op te bouwen. Van hen werd verwacht dat ze de taal leerden, zich aanpasten en vooral dankbaar waren.
Mijn moeder mocht op het schoolplein zelfs geen Turks spreken met een andere moeder. Wanneer een Nederlander voor meer vrijheid, zon en nieuwe kansen naar Bali vertrekt, noemen we diegene juist een avontuurlijke digital nomad. Mijn vader Ayhan werd voor een vergelijkbare wens weggezet als gelukszoeker. Dezelfde droom krijgt blijkbaar een ander label, afhankelijk van wie hem probeert na te jagen.
Als dochter van twee Turkse ouders weet ik uit eigen ervaring hoe diep je cultuur in je geworteld kan zitten. Die laat je niet ineens achter zodra je in een ander land gaat wonen – en dat hoeft ook helemaal niet. Je hoeft niet onmiddellijk vloeiend Bahasa Indonesia te spreken of uitsluitend lokale vrienden te hebben zodra je naar Bali verhuist. Maar enige interesse in en respect voor de plek waar je woont, mag wel worden verwacht. Er zit tenslotte een wereld van verschil tussen ergens wonen en een plek alleen consumeren.
Bali is geen contentdecor of goedkope coworkingplek
Wanneer de lokale bevolking vooral personeel of figurant wordt in jouw droomleven – of zelfs wordt buitengesloten van een community op haar eigen eiland – is er iets fundamenteel mis. Bali is geen contentdecor, geen goedkope coworkingplek met palmbomen en geen persoonlijke speeltuin waar buitenlanders hun eigen regels kunnen bepalen.
Misschien moeten we digital nomads daarom niet alleen bewonderen om hun vrijheid, maar hen ook aanspreken op de verantwoordelijkheid die daarbij hoort. Want hoe mooi je leven op Instagram er ook uitziet: in het echte leven ben jij nooit de enige main character.
Sueda Babayigit spot als freelance digital editor voor Cosmopolitan alles wat je For You-page overneemt. Van modetrends die plots je hele feed vullen tot pop culture nieuwtjes of maatschappelijke ontwikkelingen die wel een deep dive kunnen gebruiken. Tussendoor deelt ze handige stylingtips voor iedereen die wat extra inspiratie kan gebruiken. Wanneer ze niet op haar laptop tikt, vind je haar in Amsterdam in de collegezaal voor haar master of bij de leukste hotspots van haar thuisstad Rotterdam.
