Afgelopen vrijdag ging ik naar The Devil Wears Prada 2, in een zaal vol mensen die net uit werk kwamen en meteen een heerlijk flesje prosecco open popten. Er valt veel te zeggen over de film, die niet alleen draait om mode, hakken en glossy drama, maar ook om de crisis in de tijdschriftenwereld, betaalde content en de manier waarop journalistiek steeds verder onder druk komt te staan.
Voor journalisten voelt The Devil Wears Prada 2 soms bijna als een horrorfilm. De droom van een glamorous carrière in de modejournalistiek blijkt inmiddels vooral te bestaan uit ontslagrondes, krimpende budgetten, late facturen en eindeloze onzekerheid. Maar goed, het blijft natuurlijk ook gewoon een feelgoodfilm, dus ergens wint millennial optimisme alsnog van de tech-oligarchie.
Als journalist die vaak over seks en relaties schrijft, vond ik vooral interessant hoe weinig romantiek er eigenlijk toe doet. Dit is namelijk geen romcom, maar een carrièrefilm met een hoofdletter C. Anne Hathaway’s Andy Sachs is single, heeft geen kinderen en lijkt ook niet enorm bezig met het vinden van een partner.
Mis dit niet
Speciaal afgestemd op jouw voorkeuren
Meld je aan voor gepersonaliseerde verhalen
Ze vertelt zelfs dat ze haar eicellen heeft laten invriezen. En eerlijk? Dat voelt verfrissend. Want een relatie is niet de enige manier om betekenis uit je leven te halen. Je purpose kan ook zitten in creativiteit, goede vrienden en koste wat kost vasthouden aan de carrière waar je zo hard voor hebt gewerkt.
Maar natuurlijk krijgt Andy tóch een love interest
Toch heeft Andy in de film wel een mannelijke love interest. Al is de kans groot dat je zijn naam alweer vergeten bent. En dat lijkt precies de bedoeling.
Peter, gespeeld door Patrick Brammall, is namelijk zo eendimensionaal als maar kan. Geen shade naar de acteur, want dit ligt duidelijk aan hoe het personage geschreven is. Alles wat we over Peter weten, is eigenlijk dit: hij is Australisch, hij werkt in de bouw, hij renoveert oude gebouwen — of verpest ze, afhankelijk van hoe je het bekijkt — hij is gescheiden en hij vindt Andy héél erg leuk.
Dat is het. Meer krijgen we niet.
Was dit een Nate-correctie?
Dat is om meerdere redenen interessant. Ten eerste: in moderne analyses van de originele film uit 2006 wordt Andy’s toenmalige vriend Nate vaak gezien als de echte villain. Hij voelde zich bedreigd door haar ambitie, haar nieuwe baan en, laten we eerlijk zijn, haar fantastische designer wardrobe.
Misschien wilden de makers van de sequel absoluut voorkomen dat ze opnieuw zo’n irritante boyfriend zouden creëren. Dus in plaats daarvan kregen we Peter: een man van karton, wiens enige functie lijkt te zijn om ons eraan te herinneren dat single mannen met een baan inderdaad bestaan.
Tja. Bedankt, I guess?
De film laat juist zien dat liefde ingewikkeld is
Wat The Devil Wears Prada 2 wél goed doet, is laten zien dat volwassen relaties zelden volgens een perfect sprookjespad verlopen. De personages zijn ouder, wijzer en moeten dealen met het feit dat hun levens niet precies zijn geworden wat ze ooit hadden bedacht.
Andy’s beste vriendin Lily, opnieuw gespeeld door Tracie Thoms, is inmiddels een succesvolle galeriehouder in de veertig én single moeder van jonge kinderen. Emily, gespeeld door Emily Blunt, probeert ondertussen haar veeleisende modecarrière te combineren met een miljardair-vriend, een ingewikkelde verbouwing en co-ouderschap met haar ex.
En dan is er Miranda Priestly, gespeeld door Meryl Streep. Na haar pijnlijke scheiding aan het einde van de eerste film — die deels te maken leek te hebben met haar workaholic bestaan — heeft zij nu liefde gevonden bij Stuart, gespeeld door Kenneth Branagh. Een man die vermoedelijk in de top één procent zit als het gaat om emotionele volwassenheid.
Dus waarom moest Andy per se een vriend krijgen?
Juist omdat de film zoveel verschillende vormen van liefde, werk, scheiding, familie en volwassen relaties laat zien, is het des te lastiger te begrijpen waarom Andy überhaupt nog een eendimensionale boyfriend nodig had.
Wat is er mis met een vrouw die níét op zoek is naar liefde? Waarom verwachten we nog steeds dat een vrouw zichzelf meteen weer op de datingmarkt gooit zodra er een aardige man voorbij komt? Andy’s carrière is op zichzelf al ingewikkeld genoeg. Sterker nog: haar werksituatie lijkt zo uitdagend dat het bijna onmogelijk is om je voor te stellen dat daten bovenaan haar prioriteitenlijst staat.
En los daarvan: een relatie is geen verplichting. Het is 2026. Waarom vinden we een vrouw die bewust single en child-free is nog steeds zo spannend?
Laat Andy gewoon single zijn
Het frustrerende aan Peter is niet dat hij onaardig is. Het probleem is juist dat hij nauwelijks iets toevoegt. Hij is geen volwaardig personage, geen spannende tegenpool en geen grote liefde die Andy’s wereld op z’n kop zet. Hij is vooral een narratieve reminder dat zelfs een succesvolle, onafhankelijke vrouw blijkbaar niet helemaal zonder romantische optie mag bestaan.
Maar misschien had The Devil Wears Prada 2 juist sterker gevoeld als Andy géén love interest had gekregen. Geen halfbakken date, geen overbodige flirt, geen man die op de achtergrond staat te wachten tot zij tijd voor hem heeft.
Gewoon Andy. Met haar werk, haar keuzes, haar vrienden, haar twijfels en haar eigen leven. Dat was misschien pas echt modern geweest.
