Uiterlijk is misschien niet alles, maar let's be honest: het is wél vaak het begin. Alleen: in Married at First Sight zou het dat eigenlijk niet moeten zijn – terwijl het dit seizoen juist alles lijkt te bepalen.
Waarom doe je mee aan Married at First Sight als uiterlijk zó belangrijk is?
Ik kijk Married at First Sight zoals waarschijnlijk heel Nederland: half cynisch, half hoopvol. Want ergens wil je geloven dat het kan – dat liefde kan groeien, ook als iemand niet meteen je type is. Dat is tenslotte het hele idee van het programma. Veel van de kandidaten zijn de oppervlakkige swipecultuur dan ook meer dan zat; ze zijn toe aan een serieuze poging om verder te kijken dan alleen looks.
De eerste 'nee' bij het altaar
Dit seizoen ligt het er wel héél dik bovenop dat uiterlijk simpelweg een hoofdrol speelt. Kirsten die op slot slaat omdat Luigi's uitstraling haar niet raakt. Linda die zich niet kan openstellen omdat haar match 'een buikje' heeft. Joyce die tijdens de huwelijksreis meteen een kapmes erbij pakt omdat ze het lichaamshaar van haar man te veel vindt, inclusief suggesties voor zijn baard.
Mis dit niet
Speciaal afgestemd op jouw voorkeuren
Meld je aan voor gepersonaliseerde verhalen
En dan was er natuurlijk nog Sandra, die het experiment nog vóór het goed en wel begonnen was afkapte. Voor het eerst een harde 'nee' bij het altaar, omdat ze haar match te oud vond, niet haar type – en kaal.
Begrijp me niet verkeerd: ik snap het. Echt. Aantrekkingskracht is geen knop die je even omzet omdat je je hebt opgegeven voor een tv-programma. Je voelt wat je voelt, en soms voel je gewoon… nothing. Of nog erger: actieve afknappers. Dat is meer dan menselijk.
Aantrekkingskracht is geen keuze – maar dit programma wel
Maar: waarom doe je mee aan een programma waarvan het hele uitgangspunt is dat iemand anders jouw match bepaalt – en dat diegene misschien totaal niet binnen jouw gebruikelijke plaatje valt? Je wéét dat je niet zelf door een eindeloze pool aan potentiële partners kunt scrollen. Je wéét dat je misschien iemand tegenover je krijgt die niet je type is. That's the point.
Het idee van Married at First Sight is juist dat aantrekkingskracht kan groeien. Dat je iemand leert kennen, dat er vervolgens iets ontstaat en dat je wellicht verrast wordt. Maar als je eigenlijk alleen openstaat voor een heel specifiek uiterlijk – een bepaald kapsel, lichaamstype, uitstraling – dan heb je jezelf misschien al buitenspel gezet voordat het experiment überhaupt begint.
Nog even los van alle moeite die er vooral wordt gedaan. Denk aan de talloze gesprekken, matchmakers die flink aan de slag gaan en een complete bruiloft én huwelijksreis die worden georganiseerd.
We zijn minder open-minded dan we denken
Misschien onderschatten kandidaten hoe belangrijk uiterlijk voor ze is. Of misschien hopen ze stiekem dat de experts tóch Channing Tatum uit hun hoge hoed toveren. Dat ze én het avontuur krijgen én de perfecte match. Maar ja, zo werkt het natuurlijk niet (altijd).
Wat dit seizoen vooral laat zien, is dat we allemaal graag geloven dat we 'niet oppervlakkig' zijn – tot we zelf in die situatie staan. Tot iemand tegenover je staat die niet voldoet aan het totaalplaatje dat je in je hoofd had. Dan blijkt dat we toch iets minder open-minded zijn dan we denken.
En nogmaals: daar is op zich niks mis mee. Je kunt niemand dwingen om iemand aantrekkelijk te vinden. Maar misschien moet je dan ook eerlijk zijn naar jezelf. Want als je alleen verliefd kunt worden op je type, is Married at First Sight misschien gewoon niet jouw programma.
