Of het nou gaat om de lack of effort die mannelijke celebs vertonen op rode lopers en podiums, je talking stage die geen inzet toont, of effortless it-girls die onze feed passeren: we hebben er een handje van om nonchalant te willen zijn. En omdat ik eerder al pleitte dat we in 2026 weer cringe mogen zijn, vind ik het alleen maar belangrijk om te benadrukken dat niet iedereen nonchalant hóeft te zijn: dus laat me je vertellen waar voor mij het verschil in zit.
Een tafereel dat recent te zien was op Coachella
Het meest recente voorbeeld dat ik zie, is misschien wel het contrast tussen Justin Biebers nonchalante Coachella-headline en Sabrina Carpenters extravaganza op het podium. Het is een schrijnend verschil in hoe twee grote celebs een optreden aanvliegen: Justin Bieber die op z’n dooie gemak een laptop erbij pakt en op YouTube liedjes opzoekt (ja ja, ik weet het, hij begon daar ooit ook), en Sabrina Carpenter die een van top tot teen gecureerde ervaring neerzet voor iedereen die aanwezig is.
En hoewel je misschien meteen wilt denken dat dit een mannending is (want ja, Timothée vind ik ook vrij underwhelming op zijn Dune-perstour vergeleken met flawless Zendaya), is het toch echt iets waar vrouwen net zo goed aan meedoen. Coachella stond vroeger bekend als een kleurenexplosie, maar Kendall Jenner hoeft het maar één keer effortless en minimalistisch te houden, en de volgende dag verschijnt iedereen nonchalant gekleed op het festivalterrein.
Mis dit niet
Speciaal afgestemd op jouw voorkeuren
Meld je aan voor gepersonaliseerde verhalen
Is de trend om nonchalant te zijn echt fout?
Maar geen blame naar Kendall, Justin of Timothée. Niet iedereen hoeft constant "aan" te staan puur omdat ze in de schijnwerpers staan. Wat wél opvalt, is dat we dit massaal als voorbeeld nemen. En Coachella is maar één voorbeeld: ik merk dat mijn hele kring de dupe wordt van die nonchalante houding. Want hoe vaak zie ik mensen wel niet die dagenlang photodumps zogenaamd effortless cureren, zich niet serieus opstellen in de liefde (terwijl ze daar juist wél behoefte aan hebben), of zich inhouden in hun zelfexpressie — in mode, in hobby’s, you name it.
Het probleem is dus niet dat mensen zich af en toe inhouden, maar dat juist vatbare perfectionisten hier de dupe van worden. Ik merk dat ook bij mezelf: als tiener stond ik altijd klaar om mijn best te doen voor alles en iedereen. Nu merk ik dat ik apathischer ben geworden dan mijn inner child eigenlijk toelaat. En daar probeer ik actief tegen te vechten, sinds ik me dat realiseer.
Want dat besef is misschien wel het belangrijkste: ik deed mezelf op een gegeven moment voor als nonchalant, als copingmechanisme voor teleurstellingen in anderen. Maar eigenlijk hield ik mezelf gewoon voor de gek, en nu moet ik dus weer het lef vinden om tegen de menigte in te gaan en te zeggen: "Het boeit me wel. Heel erg zelfs."
Mijn tip: stop met jezelf voor de gek houden
Misschien is het probleem niet dat er mensen zijn die nonchalant zijn, maar dat we zijn gaan doen alsof het de enige manier is om cool of leuk te zijn. Alsof moeite doen per definitie iets is om je voor te schamen, en alsof voelen, willen en proberen automatisch betekent dat je te veel bent. Terwijl het tegenovergestelde juist veel interessanter is: iemand die ergens wél volledig voor gaat en ergens wél om geeft — ook met het risico om afgewezen te worden of teleurgesteld te raken.
Want dat is denk ik waar die nonchalante houding vaak vandaan komt: jezelf alvast indekken. Doen alsof het je niet raakt, zodat het ook minder pijn doet als het misgaat. Maar ondertussen lever je daarmee ook iets in: je eigen enthousiasme, je oprechtheid, het stukje van jezelf dat juist wél ergens voor durft te staan.
Dus ja, misschien is 2026 niet alleen het jaar waarin we weer cringe mogen zijn, maar ook het jaar waarin we stoppen met onszelf kleiner maken onder het mom van “het boeit me niet”. Waarin we weer durven toe te geven dat we ergens wél ons best voor doen.
