Twee maanden voordat mijn nieuwe studie startte, begon ik met daten en ik vond het heel erg leuk. Op dat moment had ik het nog niet helemaal doordacht.
Uiteraard vonden veel van mijn vrienden het leuk dat ik een relatie had. Sommige dachten alleen dat het niet zou werken – misschien zou ik vreemdgaan, misschien zou hij iemand anders ontmoeten of de afstand zou te groot zijn. Maar we hebben het er eigenlijk nooit over gehad of we samen zouden blijven, daar gingen we gewoon vanuit. We waren jong, voor de eerste keer verliefd en ontzettend dom (realiseer ik me nu).
Alhoewel we beiden uit dezelfde stad kwamen, zat hij (ik noem hem Eric) in zijn laatste jaar van zijn studie in en andere stad. Ik verhuisde ook naar een andere stad dan hij, precies 204 kilometer van hem vandaan. Geen probleem toch?
GIPHY
De ochtend na de grote verhuizing werden we samen wakker in mijn ouders' huis, we hadden het over hoe stom onze vrienden zijn dat ze denken dat het niet zou gaan werken tussen ons. Ze weten niet waar ze het over hebben, ze weten niet hoe het is om verliefd te zijn. Toen we elkaar gedag zeiden, huilden we, maar het was niet te dramatisch. We zouden elkaar over een paar weken al weer zien.
Mijn eerste week in mijn nieuwe woonplaats was eigenlijk geweldig. Ik kon de hele stad ontdekken en ik woonde voor het eerst niet meer bij mijn ouders, maar met drie van mijn beste vrienden van thuis. We maakten het waardeloze rijtjeshuis die we huurden mooi en probeerden alle lokale kroegen uit. Het was buitengewoon spannend.
De colleges begonnen. Ik ontmoette mijn kleine klas en vanaf dat moment wist ik gewoon dat we geen beste vrienden zouden worden. Iedereen was twee jaar jonger dan ik, ze waren nog erg onvolwassen. Het was alsof ze alcohol pas net hadden ontdekt en ze gedroegen zich compleet gestoord. Ik vond ze ontzettend saai en vervelend.
Dit herkent iedere vrouw die op de universiteit zit
Eric kwam me twee weken later bezoeken. (Bedankt F. Hij had een auto, anders hadden we nog veel meer tijd moeten besteden aan het reizen dan nu moest) Ik was nog nooit zo blij om hem te zien. Iedereen fantaseerde over de studietijd en dat je hier beste vrienden voor het leven zou maken vanaf dag een. Er waren twee weken voorbij en ik had met niemand een band. Eric was in principe alles wat ik had.
Ik denk dat ik me vanaf dat moment aan hem vastklampte (zowel emotioneel als fysiek), als een bloedzuigende parasiet. Wanneer iedereen uit mijn klas na een college naar de bieb ging, ging ik alleen naar huis om muziek te luisteren. Ik had ze ook niet nodig, ik had mijn vriend.
Begrijp me niet verkeerd, ik moest weleens praten met mijn klasgenoten en het was ook nooit ongemakkelijk tussen ons. Maar ik had nul moeite gedaan om bevriend met ze te raken. Waarom zou ik? Ik had niet eens tijd om ze in het weekend te zien, omdat Eric dan naar mij zou komen of ik ging naar hem.
Geleidelijk aan werd ik zo afhankelijk van Eric dat wanneer hij wegging, ik me leeg begon te voelen vanbinnen. Elke week op school wenste ik dat de colleges snel voorbij gingen, zodat het volgende weekend samen alweer voor de deur stond. Tegen het einde van het jaar zagen we elkaar vrijwel ieder weekend.
Het was alsof ik zonder hem niet bestond. Als een zombie ging ik naar school, werkte ik in een bar en chillde met mijn huisgenoten. Maar dat was allemaal om de tijd te doden. Ik heb niet echt genoten. En hoewel Eric zijn eigen ding aan het doen was, – hij was afgestudeerd, verhuisde terug naar Norfolk en tourde met zijn band – voelde hij precies hetzelfde. We hadden allebei zoveel in elkaar geïnvesteerd, de druk was enorm. Zelfs als hij aan het spelen was aan de andere kant van de wereld, vergat hij mij geen moment, want dan vroeg hij zich af hoe ik terug naar huis ging.
Ondanks dat iedereen onze relatie anders voorspeld had, bleven we wel drie jaar bij elkaar. Natuurlijk was het niet makkelijk. We wisten dat, of we nou samen of allebei in onze eigen stad waren, jaloezie bleef (bijvoorbeeld toen ik een nieuwe mannelijke vriend op het werk maakte of toen hij bijna elke avond naar afterparty's ging). Maar we hebben elkaar nooit bedrogen en hebben het nooit erover gehad om ermee te stoppen.
Eerste relatie tips: had je dit maar geweten voordat je je eerste relatie kreeg
Toen studeerde ik af. Elke keer nadat ik met Eric gepraat had, deed hij het klinken alsof onze toekomst al besloten was. ''Jij gaat terug naar waar we vandaan komen, we huren een flat en we kunnen beide hier een baan krijgen'', zei hij. Ik accepteerde mijn lot, maar later heb ik andere mensen ontmoet die in hetzelfde schuitje zaten door mijn baan in de muziekwereld. We zouden samen naar shows gaan en dagjestrips doen. Uiteindelijk had ik 'mijn soort mensen' gevonden. Zij waren van plan om in het buitenland te reizen, hun droombaan achterna te jagen. En dat was een klap in mijn gezicht: want ik wilde dat ook.
Na maanden ervan uitgaande dat ik terug zou keren naar de stad waar ik vandaan kom, voor een leven met Eric, besloot ik gewoon nee, eigenlijk... Ik wilde een Master gaan doen. Ik wilde journalist worden. Ik wilde iets doen voor mezelf. Ik wilde vrijgezel zijn.
Eric was verbaasd, het deed pijn en terecht. We brachten 3 jaar samen door en beloofden aan elkaar dat onze liefde voor altijd was. Dat het niet uitmaakte dat het nu niet leuk is, de toekomst is van ons. Ik lag naast hem in bed, naakt en kwetsbaar, en zwoer dat deze ellende het allemaal waard zou zijn. En daarom veranderde ik dus van gedachte.
Als de meest geweldige persoon die Eric was en nog steeds is, accepteerde hij het. Hij begreep het. Hij wilde dat ik succes had. Ook al belde hij me toen twee weken later huilend op om te vragen of ik terug wilde komen op mijn beslissing. Dat deed ik niet. Ik hield nog steeds van hem en ik vind het verschrikkelijk dat ik hem zoveel pijn heb gedaan, maar ik was resoluut. Ik wilde egoïstisch zijn.
Gelukkig realiseer ik me nu dat het de beste beslissing was die ik ooit gemaakt heb. Ik zou niet zijn waar en wie ik vandaag ben als ik het daar niet had beëindigd. Maar achteraf denk ik niet dat ik het allemaal opnieuw zo zou hebben gedaan.
Ik zou als vrijgezel gaan studeren. Ik zou mijn hart en ziel in studeren stoppen, nieuwe mensen ontmoeten en nieuwe ervaringen opdoen. Ik heb vrienden gemaakt, ik ben naar iedere sociale gelegenheid geweest, ik ben lid geworden van clubs en ik heb moeite gestopt in mensen in plaats van me te verstoppen in mijn kamer hopend dat de tijd snel voorbij gaat. Ik had niet alleen, ' de beste tijd van mijn leven' wat bedoeld was tijdens je studie, ontnomen, ik had dat van Eric ook ontnomen.
