Niet lang (oké, eigenlijk véél te snel) nadat mijn eerste serieuze queer relatie ten einde kwam, belandde ik alweer op een datingapp. Midden in een existentiële scroll-sessie vroeg ik mezelf af: door wie wil ik eigenlijk gezien worden? En… wil ik heteromannen überhaupt nog wel tot mijn datingpool rekenen? Aangezien ik me altijd als biseksueel heb geïdentificeerd, haalde ik m’n schouders op en besloot: we zien wel waar het schip strandt – laat ik het net maar zo wijd mogelijk uitgooien.
Tweede date ideeën? Deze dingen zijn leuk om te doen om elkaar nog beter te leren kennen >
Spoiler: dat leverde een date op met een cis-heteroman die me een week later liet betalen voor zijn diner, mijn persoonlijkheid beledigde, en mij woedend alleen terug de metro in stuurde. Ik zwoer: vanaf nu date ik alleen nog queer mensen. Dat is inmiddels bijna vijf jaar geleden – en ik heb er geen seconde spijt van gehad.
Mis dit niet
Speciaal afgestemd op jouw voorkeuren
Meld je aan voor gepersonaliseerde verhalen
Waarom ik alleen deed met mannen als ze queer zijn
Later ontdekte ik dat ik hierin absoluut niet de enige ben. Heel wat bi+, pan en queer mensen – die in theorie best openstaan voor een date met een cis-hetero – kiezen er bewust voor om alleen queer mensen te daten. Voor velen van ons is het een kwestie van veiligheid. Queer mensen hebben doorgaans minder internaliseerde queerfobie, en geven je eerder de ruimte om jezelf helemaal te zijn. En dat is belangrijk – zeker als je weet dat bi en pan vrouwen bovengemiddeld vaak te maken krijgen met partnergeweld en stalken, mede dankzij seksistische fantasieën en stereotypes.
Daarom was ik ook niet bepaald ready voor de storm aan reacties toen Doechii onlangs opdook in Hot Ones Versus. Tijdens het gesprek met DJ Milan liet ze weten dat haar dating-red flag 'straight men' is. "Ik bedoel, strike one: je bent een man. Strike two: je bent hetero."
En wat deden straight men toen? Dachten ze na over waarom vrouwen hen misschien uit hun datinglijst schrappen? Haha, nee hoor. Social media explodeerde – beschuldigingen van 'anti-man agenda’s' en claims dat Doechii schuld had aan de zogenaamde "mannelijke eenzaamheidscrisis" vlogen je om de oren.
Maar net als Doechii — die altijd open is geweest over haar biseksualiteit – heb ik ook besloten om straight mannen te skippen. Niet ondanks, maar juist vanwege mijn bi-zijn. Ik heb vooral vrouwen en non-binaire mensen gedatet, maar sta nog steeds open voor mannen – als ze maar queer zijn. Met vrouwen voel ik direct diepe emotionele connectie. Met non-binaire mensen is er die gedeelde genderervaring. En queer mannen? Daar deel ik tenminste onze queer struggles mee. Maar met een heteroman? Wat zouden we in hemelsnaam bespreken? Sport? Crypto? Lynx Africa?
"Met het daten van bi/queer mannen betekent dat we elkaar op z’n minst begrijpen," zegt Katie, een journalist uit Londen die panseksueel is en al zes jaar een relatie heeft met diens bi, non-binaire partner. "We hebben waarschijnlijk allebei homofobie meegemaakt, en coming-outs gedaan – ik hoef dat niet telkens opnieuw uit te leggen."
Voor mij is het ook een politieke keuze. Als bi feminist wil ik af van monoseksisme – het idee dat je maar op één gender zou moeten vallen. Bi feminisme leert je dat alle partners, ongeacht hun gender, aan dezelfde standaard moeten voldoen. Dus nee, ik ga geen man daten die mijn aantrekkingskracht tot vrouwen fetishiseert. Net zomin als ik een vrouw zou daten die ongemakkelijk wordt van mijn aantrekkingskracht tot mannen.
En het zijn niet alleen bi mensen die queer mannen willen daten. Ook straight vrouwen willen een stukje van de taart. Er circuleren talloze memes waarin vrouwen zeggen dat ze geen vriendje willen, tenzij hij 'een beetje fruity' is. En wie herinnert zich niet de massale thirst op Twitter na Challengers?
Red flags die je niet moet negeren in een relatie >
Voor sommige straight vrouwen geldt: bi mannen lijken minder toxische mannelijkheid met zich mee te dragen, en kunnen dus 'betere' partners zijn. Maar Vaneet Mehta, auteur van Bi Men Exist, plaatst daar kanttekeningen bij. "Er leeft het idee dat bi mannen meer innerlijk werk doen – omdat ze uit de kast zijn gekomen. Maar dat maakt hen niet automatisch betere of veiligere partners," zegt hij. "Bi mannen zijn nog steeds mannen, en hebben dus nog steeds privileges."
Hij vraagt zich bovendien af of straight vrouwen hun eigen homo- en bifobie écht hebben aangepakt. "Hoe fruity is fruity?" vraagt hij zich af. "Veel vrouwen willen helemaal geen vrouwelijke mannen – ze willen iemand die wel queer is, maar nog steeds straight oogt."
Terwijl steeds meer vrouwen straight mannen (of mannen in het algemeen) afzweren – en bewegingen zoals celibaat en het 4B-feminisme groeien – lijkt queer4queer of bi4bi daten een uitweg te bieden. Maar daarmee tackelen we niet het diepere probleem: mannen worden steeds conservatiever, vrouwen steeds feministisch bewuster, en de ideologische kloof wordt met de dag groter. Dus, is daten met queer mannen het antwoord? Of is denial just a river?
