Soms heb je zo'n date die je forever bijblijft. Misschien om alle juiste redenen, of omdat het een absolute horrordate was. Daarover kan Leila* meepraten. Ze ging zonder dat ze het wist op date met een stalker. En eh, dat was nog erger dan je je nu voorstelt. Ze vertelt Cosmo er alles over, dus maak je klaar.
Psssst. Wil je deze horror voorkomen? Er is nu een datingapp waarmee je kan swipen met je bestie. Oh, en wat je ook doet: ga niet zomaar hiken tijdens een date. De Alpine Divorce-datingtrend is namelijk no joke.
Leila's horrordate met een stalker
"Ik was zestien en werkte naast school in een grote kledingwinkel in het centrum. Zo’n zaak waar vooral jonge mensen werkten en waar medewerkers (heel weird eigenlijk) ook een beetje uitgekozen werden op uiterlijk. Maar goed, dat is weer een heel ander verhaal. Op een vrijdagavond was ik eerder klaar met werken en kwam ik erachter dat ik mijn huissleutels was vergeten. Mijn ouders waren nog niet thuis, dus ik moest een paar uur zien te overbruggen. Een collega van mijn leeftijd was ook net klaar en stelde voor om samen een drankje te doen zodat ik niet alleen hoefde te wachten. Prima idee, dacht ik.
Mis dit niet
Speciaal afgestemd op jouw voorkeuren
Meld je aan voor gepersonaliseerde verhalen
We gingen naar een bar vlakbij en zaten eigenlijk gewoon gezellig te praten. Tenminste, dat dacht ik. Ik vertelde over school, hij over werk – en ik had totaal niet het idee dat dit iets romantisch was. Voor mijn gevoel waren we gewoon twee collega’s die toevallig tegelijk klaar waren.
Tot hij op een gegeven moment opstond om naar de wc te gaan. Zodra hij weg was, pakte ik automatisch mijn telefoon erbij. Maar nog geen paar seconden later voelde ik ineens twee armen over mijn schouders en een hoofd naast mijn gezicht. “Ik wil niet naar de wc,” hoorde ik hem zeggen. “Want dan ga ik je missen.”
Ik voelde letterlijk een schok door mijn lichaam gaan. Missen? Wat denkt hij dat dit is? Een date? Zijn hand lag inmiddels half in mijn nek en ik tikte er ongemakkelijk tegenaan terwijl ik een soort lacherig geluid maakte, alsof ik het grappig vond. Maar vanaf dat moment kwam eigenlijk niets meer binnen van wat hij zei. Ik dacht alleen nog maar: ik moet hier weg.
Gelukkig werd ik gered door een appje van mijn moeder dat ze thuis was. Ik vertelde het mijn collega en hij stelde voor om me nog even naar de tram te brengen. Oké fine, dacht ik, nog steeds vooral bezig met beleefd blijven. Na een awkward knuffel stapte ik de tram in en plofte opgelucht neer. Ik hoefde maar drie haltes. Daarna nog een klein stukje lopen en thuis deed mijn moeder de deur open. Natuurlijk kreeg ik een mini preek over mijn sleutels, maar ik was vooral blij dat ik thuis was.
Toen ging mijn telefoon. Een appje van mijn collega: “Wat lijk je op je moeder!” Met een foto erbij. Verward opende ik het appje om het beeld te laden en voelde direct mijn maag draaien. Het was een foto van mijn huis. Mijn daadwerkelijke huis. Vanuit de straat genomen. WTF! “Ben je mij gevolgd?” stuurde ik meteen terug. Hij antwoordde met lach-emoji’s: “Ja hahaha, jij hebt ook niks door hè. Maar nu weet ik in ieder geval waar je woont. Wel handig als ik je een cadeautje wil sturen.”
Ik weet nog dat ik echt verstijfde toen ik dat las. Het was alsof alles van die avond ineens op z’n plek viel, maar dan op de slechtst mogelijke manier. Dat rare gevoel in die bar. Dat ongemakkelijke gedoe. Die hand in mijn nek. Ineens voelde het niet meer socially awkward, maar gewoon eng. De dagen daarna bleef hij appen. Overdreven flirterig, maar ook screenshots van cadeaus die hij me wilde sturen. En vragen naar mijn ringmaat of mijn favoriete chocola. En ondertussen begon hij cadeautjes mee te nemen naar werk. Een armbandje, briefjes. Kleine dingetjes. Eén keer lag er zelfs iets voor me klaar bij de kassa voordat ik begon met mijn shift.
Ik wist nooit goed hoe ik moest reageren. Ik was jong, wilde niemand kwetsen en bleef alles een beetje weglachen, terwijl ik me ondertussen steeds ongemakkelijker begon te voelen. Ik lette op of hij toevallig tegelijk pauze had, zorgde dat ik nooit met hem alleen was en keek de hele tram rond op mijn weg naar huis. Tot ik op een dag dacht: oké, dit kan echt niet meer.
Ik vertelde het uiteindelijk aan mijn manager. Blijkbaar was ik niet de enige die zich ongemakkelijk voelde door hem. Niet lang daarna werd hij ontslagen. En ik? Ik heb daarna nooit meer gedacht dat “even een drankje doen” voor iedereen automatisch hetzelfde betekent.”
* Leila wil graag anoniem blijven, haar echte naam en gegevens zijn bij onze redactie bekend.
Alyssia van Asperen Vervenne schrijft als freelance digital editor over alles wat haar (en jou!) elke dag bezighoudt. Van viral beautyproducten tot de laatste social trends – ze is er het liefst als allereerste bij. Al duikt ze nét zo graag in loeiserieuze onderwerpen, zoals mentale gezondheid en vrouwenrechten. Voor al dat schrijven moet ze natuurlijk een hoop inspiratie opdoen. Buiten business hours vind je haar dan ook bij pilates, in Haarlemse koffietentjes (tips nodig, anyone?) of achter een enorme borrelplank in haar eigen keuken. En, om zeker niet te vergeten, haar grootste topsport: het afstruinen van vintage- en kringloopwinkels.
