Toen ik voor het derde jaar op rij werd afgewezen voor mijn droomstage, begon de druk om te presteren steeds verder toe te nemen. Ineens voelde het alsof ik overal tekortschoot. De angst om na mijn studie vast te zitten in een (voor mij) middelmatige baan werd verlammend. Dat mijn bachelor Communicatiewetenschap nogal breed was, maakte het er ook niet perse makkelijker op. De enige manier om mezelf te onderscheiden leek door werkervaring op te doen. Dus werkte ik, studeerde ik, en probeerde ik tussendoor ook nog te leven – met alle gevolgen van dien.
De beste tips en tricks van een voormalig recruiter voor een sollicitatie >
Mijn eerste bijbaan en de illusie van een serieuze carrièrestap
Wat mijn studie nou eigenlijk echt inhield? Iets met media, maar wat ik er later precies mee kon doen, bleef een groot vraagteken – tot een recruiter me een bericht stuurde op LinkedIn met de vraag ik werkstudent bij een contentmarketing start-up. Ik had geen idee wat ik kon verwachten, maar het krijgen van een eigen laptop klonk aantrekkelijk genoeg om te solliciteren.
Mis dit niet
Speciaal afgestemd op jouw voorkeuren
Meld je aan voor gepersonaliseerde verhalen
Mijn Excel-skills groeiden, en het voelde eindelijk alsof ik echt iets aan mijn toekomst aan het doen was. Dat vlak na ik hier begon de coronapandemie uitbrak, hielp echter niet mee. Vanuit huis werken – vanuit bed, dus – was het nieuwe normaal, en dat was geen chille combi met alle nodige nodige deadline-stress. Ik kwam erachter dat spreadsheets niet per se mijn roeping waren, maar van stoppen kwam het niet – want dat voelde als falen.
Waarom? Ik probeerde op elk vlak alles uit het leven te halen, vooral post covid. Werken, studeren, feesten. Work girl, uni girl, party girl. Ik deed alles tegelijk, tót zowel mijn lichaam als hoofd er klaar mee waren.
Mijn studie begin er onder te lijden, en hetzelfde gold voor mijn mentale gezondheid. Ik besloot te stoppen met werken, en hoewel ik bang was dat het zou voelen als een grote mislukking, was het tegendeel waar. Er waren namelijk óók hele fijne momenten aan mijn eerste serieuze bijbaan, zoals een teamuitje naar Berlijn, waar ik ontdekte daar ooit te willen gaan wonen (spoiler: dat gebeurde ook). Ik leerde ook een harde, maar belangrijke les: werk draait niet alleen om ervaring, maar ook het oprecht ergens voldoening uithalen.
Ik heb het the hard way geleerd, maar ik weet nu beter waar mijn grenzen liggen. Niet alles – in dit geval werken tijdens mijn studententijd – hoeft tegelijk. En die kennis is misschien nog wel waardevoller dan welke droomstage dan ook.
