Vivian Wilson is niet bepaald een doorsnee 21-jarige. Tegen de tijd dat je dit leest, is ze waarschijnlijk nog maar nét klaar met lopen voor Gucci tijdens de Milan Fashion Week — iets waarvoor ze zich voorbereidde door over het tuinpad van haar huis in Los Angeles te paraderen, waar ze samenwoont met drie vrienden.
Naast haar modellenwerk is Wilson ook een opkomend cultureel commentator, activist voor transgenderrechten en heeft ze haar eigen merchlijn. En dan is ze óók nog de vervreemde dochter van de rijkste persoon ter wereld: Elon Musk.
Voor wie het gemist heeft: Musk — CEO van Tesla en SpaceX, en eigenaar van X — is het levende bewijs dat geld je niet automatisch grappig of sympathiek maakt. Vivian is dat daarentegen allebei wel.
Mis dit niet
Speciaal afgestemd op jouw voorkeuren
Meld je aan voor gepersonaliseerde verhalen
De viral lore
Om Vivians opkomst te begrijpen, moeten we terug naar 2022. Toen ze 18 werd, vroeg ze officieel een naams- en genderwijziging aan. Daarbij gaf ze aan niet langer in “welke vorm dan ook” verbonden te willen zijn aan haar biologische vader. Die privé-documenten lekten vervolgens uit.
“Twee jaar later noemde die man [Musk] me op een podcast dood, en daar had ik dus absoluut geen zin in,” vertelt ze. “Dus plaatste ik een reactie op Threads [Meta’s alternatief voor X, dat Vivian om begrijpelijke redenen zelf niet gebruikt], en die ging compleet viraal. Vanaf dat moment ging alles ineens heel snel.”
De podcast waar ze naar verwijst, werd gepresenteerd door de rechts-conservatieve voormalig hoogleraar Jordan Peterson. Nadat Musk tegen Peterson had gezegd dat hij zich “erin geluisd” voelde bij het ondertekenen van documenten rond haar transitie, en beweerde dat zijn kind was “gedood door het woke mind virus”, reageerde Vivian via TikTok. Daar liet ze de wereld weten dat ze er “best goed uitziet voor een dode bitch.”
Niet verrassend heet haar merchlijn nu Evil Woke Mind Virus, als knipoog naar die uitspraak.
Van Teen Vogue tot Toki
Vivian heeft eerder gezegd dat Musk tijdens haar jeugd maar weinig aanwezig was en haar weinig steun gaf als vader. Uit de kast komen als trans bij haar moeder, schrijfster Justine Wilson, verliep totaal anders: die deed eerst alsof ze verrast was en zei daarna simpelweg: “Ja hoor, lieverd. Oké.”
Voordat een cover voor Teen Vogue in januari 2025 Vivian nog zichtbaarder maakte, studeerde ze aan de Komazawa-universiteit in Japan, met het plan om later les te geven. “Ik sliep op een futon (plat matras, red.), omdat het bed me te veel gedoe leek om in elkaar te zetten en ik dacht: ik blijf hier toch niet voor altijd.”
“Een tijd lang was ik een soort niche H-list microcelebrity, gewoon op Threads, waar ik postte over politiek en trans onderwerpen. Die cover heeft mijn leven echt veranderd.”
Inmiddels staat haar studie tijdelijk op pauze. “Ik begon modellenklussen aangeboden te krijgen, waar ik heel dankbaar voor ben, en daar betaal ik nu mijn huur van.”
Ze bewandelt haar eigen pad
Fashion Week is een meedogenloze nieuwe wereld. “Het is echt een uithoudingstest voor wat je aankunt,” zegt Vivian. “Ik oefende in schoenen die te klein waren en heb daardoor een van mijn tenen verpest. Niet bepaald leuk. Maar ik denk niet dat iemand Fashion Week verlaat met volledig intacte tenen.”
Buiten de catwalk is haar stijl juist heel ongeforceerd. “Consumentisme loopt echt uit de hand; de meeste kleding die ik heb, draag ik al superlang,” zegt ze terwijl ze haar slaapkamer rondkijkt. “God, ik moet echt de was doen, maar nee, ik koop eigenlijk niet zo veel kleding.”
“Ik kleed me eigenlijk een beetje als een goblin,” lacht ze, waarna ze haar stijl omschrijft als die van een “wijn-dronken tante met twee katten en een parkiet.” “Ik draag steeds hetzelfde shirt, zo erg dat mijn publicist het er de hele tijd over heeft. Maar voor de camera, of als ik drag doe — wat echt mijn favoriete ding is — trek ik het natuurlijk wel wat meer open.”
Zelfvertrouwen dat bevochten is
Vorig jaar maakte ze haar ‘Vivllainous’ dragdebuut als een ‘olievlek’ in een toxische relatie met een olie-CEO, tijdens een juridische benefietavond voor immigranten. Maar dat zelfvertrouwen is niet vanzelf gekomen. “Als kind werd ik gepest om mijn gewicht, maar als ik nu terugkijk op foto’s… was ik niet eens mollig. Ik was gewoon geboren in Los Angeles.”
“Dat raak je niet zomaar kwijt,” vervolgt Vivian. “Het heeft echt impact op me gehad. Ik was altijd heel bescheiden. Ik liet mijn lichaam totaal niet graag zien en voelde me daar altijd superongemakkelijk bij.”
Een inclusieve ondergoedcampagne — een soort letterlijke exposuretherapie — veranderde uiteindelijk alles. “Toen kwam TomboyX en die zei: ‘We doen een ondergoedshoot, en we betalen je dit bedrag,’ en ik dacht: ‘Ik hou van dit merk, ik wil verder groeien als model, dit is de stap die ik moet zetten.’ En eerlijk? I ate that up."
Publiek bezit, privé grenzen
Wanneer ik haar vraag hoe ze omgaat met de kwetsbaarheid van haar lichaam blootstellen aan publiek commentaar binnen haar werk, geeft Vivian toe dat “er wel een paar dingen waren die me raakten.” “Het favoriete tijdverdrijf van het internet is commentaar geven op vrouwenlichamen. En al helemaal op de lichamen van trans vrouwen, afhankelijk van hoe vrouwelijk of mannelijk of AFAB [assigned female at birth] of DFAB [designated female at birth] of hoe the fuck je er ook uitziet. Maar goed… daar ben ik inmiddels overheen.” Zo erg zelfs, dat ze inmiddels ook heeft geshoot voor Rihanna’s Savage X Fenty-lingeriemerk (en ook dat serveerde ze weer moeiteloos).
Toch sleurt het internet, terwijl Vivian duidelijk haar eigen pad uitstippelt, haar verleden hardnekkig mee het heden in. Is het moeilijk dat ze steeds weer wordt omschreven als ‘Elons kind’? “Er is niet echt iets wat ik daaraan kan doen, dus wie boeit het? Het is een deel van mijn verhaal, maar niet de toekomst van mijn verhaal.”
Ze pauzeert even en lacht. “De mediatraining begint eindelijk [te werken]… [Mijn team] zei echt: ‘Girl, we moeten jou mediatraining geven!’ en ik had zoiets van: ‘Nee, dat wil ik niet!’ Toen zeiden ze: ‘Deze vraag moet je eigenlijk niet beantwoorden.’”
Op de vraag hoe ze negatieve opmerkingen over haar familie verwerkt, antwoordt ze opvallend eerlijk: “Dat doe ik niet. Wat waarschijnlijk niet het moreel of politiek correcte antwoord is. Maar het is een beetje [zoals Kourtney Kardashian zei tegen haar zus, die compleet overstuur was omdat ze een oorbel kwijt was]: ‘Kim, er gaan mensen dood!’”
Fighting the good fight
Dat idee — dat er grotere onrechtvaardigheden spelen en dat dáár de aandacht naartoe moet — is deels gevormd door de extreme rijkdom waarin Vivian is opgegroeid én haar keuze om zich daarvan los te maken. “Het was een heel vreemde ervaring, en ook best isolerend… De bovenklasse heeft haar eigen privéscholen, sociale kringen en noem maar op.”
Aanvankelijk zat ze op Ad Astra, een geheimzinnige school op de campus van SpaceX, voordat ze overstapte naar Crossroads, een meer traditionele ontmoetingsplek voor de elite van Los Angeles.
“Ik heb ontzettend veel moeten afleren, maar zelfs als kind dacht ik al: dit is een beetje smaakloos,” blikt ze terug. “Ik herinner me dat ik als heel jong kind dakloosheid zag en daar letterlijk misselijk van werd. Mensen vonden me dan een overdreven dramatisch kind. Maar nee, ik had gewoon gelijk dat ik daar zo heftig op reageerde.”
Vivian herinnert zich ook een “bepaalde loskoppeling van de realiteit, in dienst van rijkdom en de illusie dat je die rijkdom verdient terwijl er mensen op straat slapen… Oh, en dat de kerstman ook nog echt bestaat.” Tegelijkertijd voegt ze daar zelfbewust aan toe: “Ik weet ook heus wel dat ik een rijk kind was; ik ben niet degene die anderen de les moet lezen over materialisme.”
Humor als overlevingsstrategie
Heeft extreme rijkdom de mensen om haar heen vervormd? “Absoluut, ja. Ik heb die shit van heel dichtbij gezien. Het verandert je, en het verlangen naar macht corrumpeert mensen van binnenuit. Het is bijna cartoonesk. Iets bereiken en dan nóg meer willen, is een eindeloze cyclus van hebzucht en overdaad, waarin niets ooit genoeg is en je op een gegeven moment een beetje gek wordt. Het maakt je tot iemand anders. En dat is eerlijk gezegd een van mijn grootste angsten.”
Wanneer ik opmerk dat humor bij zwaardere onderwerpen een belangrijk verdedigingsmechanisme voor haar lijkt, sperrt Vivian quasi-verontwaardigd haar ogen open. “Wat onaardig van je om mij op een dinsdagochtend om 11.09 uur zo volledig door te hebben,” lacht ze, voordat ze iets serieuzer wordt: “Is het een reactie op moeilijkere onderwerpen? Ja, obviously. Die kat is wel uit de zak.”
Ze schrijft haar feilloze komische timing toe aan queer cultuur en Discord-servers. “Ik ben niet de beste in praten over bepaalde onderwerpen, vooral niet als ze ongemakkelijk zijn. Het is deels onbewust en deels bewust. Ik doe dit de hele tijd, vooral ook in mijn privéleven,” zegt ze, om daar meteen aan toe te voegen dat ze qua mentale gezondheid weinig advies heeft behalve ‘therapie is goed’, en dat ze daar zelf misschien ook weer eens mee zou moeten beginnen. “Het leven is draaglijker als je niets al te serieus neemt. De wereld is een circus, dus word gewoon een clown. Dat slaat nergens op. Maar goed.”
Achter de schermen
Achter de schermen blijft ze opvallend privé. “Ik ben best introvert en chronisch online. Ik denk niet dat mensen dat van me zouden verwachten. Op een doorsneedag ben ik waarschijnlijk videogames aan het spelen, aan het schetsen of doomscrollen. Ik hou van talen, dus misschien kijk ik iets in het Frans.” Ook romantiek staat voorlopig niet op de planning. “Ik zit op geen enkele datingapp. Die heb ik verwijderd zodra ik bekend werd. Jullie gaan me echt niet betrappen terwijl ik uitglijd,” lacht ze. “Ik hoef nu geen romance; dat is eng. Ik wil eerst nog wat meer groeien voordat ik weer aan een relatie begin.”
Klaar voor de strijd
Maar in het openbaar is ze wél klaar voor de strijd. Nu de roep om verantwoording van de elite steeds luider wordt, houdt Vivian — de ultieme insider die outsider werd — zich niet in. Zo schreef ze onlangs op Threads over e-mails uit de Epstein-files waarin Musk wordt genoemd in verband met vakanties op St. Barth’s en een vermeend plan om Epsteins privé-eiland te bezoeken. Volgens Vivian komen die berichten overeen met haar eigen herinnering dat ze in die periode met haar familie weg was. Ondanks zorgen om haar veiligheid heeft ze aangegeven de autoriteiten te willen helpen waar ze kan.
Het idee van een trans vrouw die de techdynastie omverwerpt waarin ze zelf is geboren, klinkt bijna als een blockbuster. Maar hoe ziet de vermeende hoofdpersoon dat zelf voor zich? “De oligarchie ten val brengen zou wel iconic zijn, maar ik weet niet of dat haalbaar is voor een 21-jarige. Ik leef gewoon mijn leven en spreek me uit over de onderwerpen die ik belangrijk vind.”
Nu haar invloed — en in zekere zin ook haar vermogen — door haar eigen succes groeit, staat Vivian even stil bij die ironie. “Ik wil eigenlijk niet echt macht. Ik wilde docent worden,” zegt ze na een korte pauze. “Maar ik denk dat ik wel meer macht krijg… Wat ik daarmee doe, zal uiteindelijk iets zeggen over mijn karakter.”
Als ons gesprek ten einde loopt, blijf ik achter met het gevoel dat ze die invloed verstandig zal gebruiken — én met nieuwsgierigheid naar wat er hierna nog komt.
Leadbeeld: jurk van Sandy Liang. Haarclips (gedragen op de jurk) van Beata Rydbacken.
Hoofdredacteur Cosmopolitan UK: Claire Hodgson.
Haar: Ginger Leigh Ryan voor R+Co.
Make-up: Chloe Grae voor MAC Cosmetics.
