Over het uitgavepatroon van de happy few kunnen we flink discussiëren, maar over één ding zijn we het ongetwijfeld allemaal eens: we willen allemaal wel eens 24 uur in het leven van de 1%’s van deze wereld meegluren. Cosmo’s Shanice deed het en leefde één dag als miljonair met een bizar prijskaartje. Ze sliep in een van de duurste hotels in Londen en neemt je mee.
Wat te doen in Londen? Deze dingen zijn zéker de moeite waard >
"Ik sliep in één van de duurste hotels van Londen"
Dat werken voor Cosmo een feestje is, hoef ik je vast niet uit te leggen. Alle events, tripjes en gratis producten compenseren de keiharde deadlines (inclusief nachtjes doorhalen) die erbij komen kijken. Maar miljonair worden? Dat gaat met mijn freelance bestaan helaas niet lukken - tenzij ik de jackpot win. Ik dacht dus ook dat dat gevoel van money stress free en lekker doen waar je zelf zin in hebt ook iets was wat ik nooit zou meemaken. Dacht, dus. Tot ik onlangs een uitnodiging ontving van het Corinthia hotel in hartje Londen: of ik hun spa – de grootste van Londen – wilde uitproberen en eventueel ook wilde blijven slapen wanneer ik in de buurt was. Euhm, YES! Toevallig stond een bezoekje aan Londen nét op de agenda voor de volgende maand en die afspraak was dus zo gemaakt.
Mis dit niet
Speciaal afgestemd op jouw voorkeuren
Meld je aan voor gepersonaliseerde verhalen
Zo ging ik afgelopen week vol goede moed met m’n trolley naar de Engelse hoofdstad voor een ervaring die ik alleen maar kan beschrijven als bizar. Ik was voorbereid op waarschijnlijk de duurste spa waar mijn bips ooit zou plaats nemen, maar ging ervan uit dat ik in een basic kamer werd gestopt (spoiler alert: dat was niet het geval). Vanaf moment één voel ik me een celebrity. Zonder m’n paspoort te showen verwelkomt de dame bij de check-in me bij mijn naam en vertelt me dat ik een upgrade naar een suite had gekregen. Winning!
Room with a view
Samen met de check-in dame stap ik in de lift, want ze staat erop om met me te mee te lopen. Als we aankomen bij de kamer, gaat er letterlijk een dubbele(!) voordeur naar het paradijs open. Dit is niet zomaar een suite, maar een ruimte van 85 m2 en uitzicht op de rivier de Theems. Inmiddels begrijp ik waarom ze mee wilde lopen; deze suite is groter dan mijn huis en heeft wel een rondleiding nodig. Met twee toiletten, een woonkamer, inloopkast, kaptafel (inclusief Dyson-föhn) en bad met tv is het makkelijk om hier de weg kwijt te raken. De champagne staat koud en in iedere hoek van de kamer is vers fruit en gebak te vinden. Wie gaat dit allemaal opeten? “De butler komt zo de champagne inschenken en je koffer uitpakken,” zegt ze. Hou. Op. Met. Me.
Van leven in een auto naar miljonair: dít is hoeveel Jacob Elordi verdient >
Nog geen tien minuten later gaat de bel en staat, jawel, mijn persoonlijke butler voor deze vierentwintig uur aan de deur. Hij schenkt zoals beloofd de champagne in en wil inderdaad ook m’n koffer uitpakken, maar ik vertel ‘m dat ik dat liever zelf doe – te gênant om hem die chaos op vier wieltjes te laten opruimen. Hij laat zijn kaartje achter met telefoonnummer en vertelt me dat ik hem alles mag vragen wanneer ik iets nodig heb. Oh my God... van deze once in a lifetime kans móet ik wel gebruik maken, maar wat ga ik hem in vredesnaam vragen? Alles wat ik me kan bedenken bevindt zich al in m’n kamer. Ik besluit hem nog even met rust te laten en m’n superzachte badjas en pantoffels aan te trekken, want mijn spa-afspraak staat op de planning.
Helemaal zen
Eenmaal in de Espa Life Spa van het hotel aangekomen, weet ook daar letterlijk ieder personeelslid mijn naam. Is dit hoe het voelt om een celeb te zijn? Misschien toch tijd voor een carrièreswitch. De spa zelf is in één woord insane: vier verdiepingen vol rust en luxe. In mijn zeven jaar als beauty editor heb ik al heel wat spa’s gezien, maar nog nooit zoiets als dit. Van sleeping pods en ligbedden met open haard tot de mooiste sauna die ik ooit heb gezien; zelfs de kluisjes zijn fancy. Na een uitgebreide rondleiding mag ik plaatsnemen in één van de behandelkamers voor een Restful Treatment. Tijdens de massage wordt met warme rose quartz stenen gewerkt en word ik helemaal zen. Na afloop chill ik nog even in de sauna en jacuzzi en plons ik in het zwembad. Daarna is het alweer tijd om van m’n suite te genieten, want over twee uur staat er een diner op het programma.
In mijn kamer zijn inmiddels de champagne en snacks weer ververst en is mijn bed klaargemaakt voor de nacht. Sick, ze doen alles al voordat je er zelf überhaupt aan denkt. Ik besluit nog even in bad te gaan voor ik mezelf in m’n outfit voor de avond hijs. Ik had dit level van fanciness niet verwacht en voel me dus pietsie underdressed. En dat gevoel wordt alleen nog maar versterkt wanneer ik in de lobby Alexa Chung tegenkom. Shit. Kom ik hét stijlicoon van mijn tienerjaren tegen, loop ik hier met de kreukels nog in m’n blouse.
Voor werk in plaats van fun
Tijdens het viergangendiner in één van de twee restaurants van het Corinthia vloeit de wijn rijkelijk en vermaak ik me door de rest van de gasten te bestuderen. Wat voor mensen hebben ooit genoeg geld om hier te spenderen? Ik had vooral loaded pensionado’s verwacht, maar het valt me op dat hier, net zoals in de spa, relatief jonge mensen zitten. Na wat eves droppen kom ik erachter dat de meesten diplomaten of zakenlui zijn. Nog mooier: casual in zulke hotels slapen voor werk in plaats van fun. Al is dat precies wat ik nu ook aan het doen ben.
Ik verwissel het restaurant voor de cocktailbar Velvet, ook in het hotel. Eén van ‘s werelds bekendste drankexperts Salvatore Calabrese, aka the Cocktail Maestro, heeft speciaal voor deze bar een aantal cocktails ontwikkeld geïnspireerd op verschillende personen zoals Frida Kahlo, Walt Disney, Albert Einstein en Michael Jordan. De Coco Chanel-variant spreekt me het meest aan en ik ben positief verrast: hij wordt geserveerd met een Chanel-inspired blikje met daarin kaviaarbolletjes gemaakt van passievrucht. Echt alles is hier tot in de puntjes uitgedacht.
Een klein beetje tipsy verkas ik terug naar m’n suite, waar ik besluit de gordijnen open te laten in het slaapgedeelte omdat de view op de Theems té bizar is om niet van te genieten. Nadat ik mijn favoriete kussen uit drie verschillende heb gekozen en weer een nieuwe fles water naast m’n bed vind, kruip ik onder de dekens. Mijn nieuwsgierigheid wint het van m’n fatsoen en ik besluit de prijs van deze bizarre suite te googelen. De reviews liegen er niet om: de 9,5 is dit hotel helemaal waard. Maar ook de prijs liegt er niet om: mijn nacht hier op een doordeweekse dinsdag is maar liefst €5.500 waard. Holy shit. Dit doet me alleen maar meer beseffen dat dit once in a lifetime is en ik hier waarschijnlijk nooit meer terugkom.
Bulter onder speed dial
De volgende ochtend word ik wakker met een hele sicke view van de zonsopgang boven de Theems (dat gordijn openlaten was een goed idee) en knallende koppijn - toch een Coco te veel gedronken. Ik zoek in m’n toilettas naar paracetamols, maar ze zijn nergens te bekennen. Zal ik…? Na een twijfel van een paar minuten besluit ik dat dit het perfecte excuus is om toch gebruik te maken van m’n butler. Als het tot de opties behoort, dan móét je het toch proberen? Ik app het nummer op het visitekaartje met de vraag of hij een paracetamol kan leveren en nog geen vijf minuten later staat hij voor m’n deur, inclusief natgeregende jas en paracetamol. Een gevoel van schaamte bekruipt me dat ik deze arme man hiervoor naar buiten heb gestuurd. Aan deze luxe kan ik zeker wennen, maar het gevoel dat mensen je zó op handen dragen en alles voor je doen, blijft ongemakkelijk.
"Ik ben multimiljonair, maar doe alsof ik arm ben" >
Ik pak m’n koffer in (inclusief de überzachte pantoffels) en neem de suite nog een keer goed in me op voordat ik de dubbele voordeur achter me dichttrek. Bij de check-out staat dit keer een andere dame, maar ook deze weet m’n naam: “Did you enjoy your stay, miss Zoeteweij?” En of ik dat gedaan heb. Als ik het hotel verlaat staan er dranghekken met security voor de deur en een hele hoop fans te wachten. Blijkt dat Tyrese Gibson ook te gast is in dit prachtige hotel. Ik durf te wedden dat 'ie niet zo lekker heeft geslapen als ik. Ik rol m’n trolley richting de metro, op weg naar m’n nederige stulpje in Nederland. Vanavond maar effe een staatslot kopen.
