De ramadan loopt bijna ten einde en elk jaar verbaast het me weer hoe snel de tijd vliegt tijdens deze periode van vasten en reflectie. Maar hoe ervaren anderen deze periode? Donny Roelvink blikt terug op een hectische ramadan, waarin hij een reis naar Mekka combineerde met werk en een verbouwing – en vooral mentaal veel leerde.
In gesprek met bekeerling Donny Roelvink
Terwijl velen al uitkijken naar het gezelschap waarmee we vrijdag Eid al-Fitr vieren, wilde ik juist stilstaan bij een kant van deze maand die vaak onderbelicht blijft. In gesprek met Donny Roelvink, die inmiddels bijna 2,5 jaar bekeerd is tot de islam, wordt al snel duidelijk dat ramadan voor hem niet draait om het gemis van eten. Met Cosmo deelt hij openhartig over zijn ervaring.
Hoe ervaarde jij deze ramadan?
“Het was voor mij wel een beetje een hectische ramadan. Ik zat midden in een verbouwing, had mijn reis naar Mekka gepland en mijn werk liep natuurlijk ook gewoon door. Tegelijkertijd zit het vasten eigenlijk al vrij snel in je systeem. Dat vroege opstaan, het niet eten en drinken – ook tijdens het trainen —–dat went na een week wel. Het was alleen wel anders dan andere jaren, omdat ik minder met vrienden heb gegeten en minder buiten de deur ben geweest. Ik hoop dat in de laatste week nog een beetje recht te trekken en het Suikerfeest echt te gebruiken voor dat samenhorigheidsgevoel. Voor de rest verandert er eigenlijk niet zo veel voor mij: gewoon doen wat je moet doen en in de laatste dagen proberen nog even extra te focussen op het geloof.”
Mis dit niet
Speciaal afgestemd op jouw voorkeuren
Meld je aan voor gepersonaliseerde verhalen
Wat doet de ramadan mentaal met je, juist in zo’n drukke periode?
“Doordat je niet eet, kom je eigenlijk in een soort hyperfocus. Je gaat automatisch meer nadenken — over je werk, je carrière, je familie en de dingen die je nog wilt bereiken. In zo’n maand sta je daar gewoon bewuster bij stil. Omdat ramadan ook een beetje aan het begin van het jaar valt, voelt het voor mij soms als een soort tweede moment om te reflecteren. Je gaat jezelf afvragen: waar sta ik nu en waar wil ik naartoe? Tegelijkertijd vind ik juist in die drukte ook rust. In de avonden trek ik me even terug, vooral tijdens het tarawih-gebed. Dat is voor mij echt een ontladingsmoment, waarin ik even kan focussen op mezelf en de dag van me af kan laten glijden.”
De ramadan dwingt je om te vertragen. Hoe ga jij daarmee om?
“Ik zie het vooral als een periode waarin je accepteert dat je niet op je topniveau presteert. In de gym ga ik bijvoorbeeld geen records neerzetten — het is meer een onderhoudsmaand. Ik praat daar ook veel over met mensen die mij hierbij helpen, zoals Mike O’Leary van ESN, die zich bezighoudt met hoe voeding prestaties beïnvloedt. Voor mij zit het vooral in het mentale: dat je ondanks het vasten wel gewoon blijft doen wat je normaal doet. Ik pas mijn routine ook niet echt aan. Het is iets spiritueels wat je doet, niet iets waarbij je ineens je hele leven omgooit. Je accepteert gewoon dat je misschien minder presteert, maar dat je wel blijft doorgaan.”
Voelt ramadan voor jou als een reset?
“Niet echt. Mijn leven is normaal al vrij gestructureerd en gedisciplineerd, dus voor mij voelt het niet als een grote reset. Het vasten is een onderdeel, maar de echte uitdaging zit voor mij in hoe je je als mens opstelt. Dat je probeert goed te zijn voor anderen, iets terug te doen, mensen te helpen en gewoon positief te blijven — ook in kleine momenten.”
Waar zit voor jou dan het verschil met de rest van het jaar?
“Dat je nog bewuster probeert je best te doen als mens. Dat probeer ik normaal ook, maar tijdens ramadan let je er toch extra op. Je bent je er meer van bewust hoe je reageert op dingen. Bijvoorbeeld in het verkeer: normaal zou je misschien sneller geïrriteerd raken, maar nu denk je eerder: laat het gaan. Normaal zit je vaak in je eigen tunnel, en tijdens ramadan probeer ik daar juist wat meer uit te stappen en meer aandacht te hebben voor de mensen om me heen.”
Welke rol spelen discipline en intentie daarin?
“Voor mij draait discipline in de ramadan vooral om intentie. Dat is uiteindelijk wat God ziet: hoe jij naar je medemens bent en waarom je dingen doet. Ook met trainen probeer ik daar bewust mee om te gaan. Je wilt normaal altijd meer en beter, maar deze maand is daar niet voor bedoeld. Dan moet je niet met je ego trainen, maar met je intentie.”
Heeft ramadan je ook anders naar je leven laten kijken?
“Ja, zeker. We zijn vaak bezig met alles wat we nog willen bereiken, maar tijdens ramadan realiseer ik me ook: ik heb het eigenlijk gewoon hartstikke goed. Ik heb een dak boven mijn hoofd, eten, drinken en een fijne familie om me heen. Dat is eigenlijk al meer dan voldoende.”
Hoe ervaar je de gezelligheid en iftar-momenten als bekeerling?
“Dat zijn natuurlijk de momenten waarop je samenkomt. Ik heb ook echt wel met vrienden gegeten en mijn moeder heeft zelfs een keer met me meegevast, dus ik ben zeker niet alleen. Alleen was het deze ramadan wel wat minder dan andere jaren. Maar ik merk ook dat het soms juist goed is om een ramadan te hebben waarin je wat meer op jezelf bent. Dan ben je minder bezig met eten en drinken en kun je je meer focussen op het mentale en spirituele stuk. Voor mij helpt dat juist om er meer uit te halen.”
Heb je een tip voor mensen in de laatste loodjes — en daarna?
“Het is belangrijk om te beseffen dat het uiteindelijk niet gaat om hoe je ramadan begint, maar hoe je hem eindigt. Juist die laatste dagen zijn het belangrijkst. Als je al zo ver bent gekomen, zou het zonde zijn om dan de kantjes er vanaf te lopen. Probeer jezelf te blijven motiveren en omring je met mensen die ook meedoen. En daarna: neem iets mee uit die maand. Het hoeft niet alles te zijn, maar iets wat bij je past en wat je kunt blijven doen. Zo bouw je langzaam nieuwe gewoontes op.”
Wat is voor jou de belangrijkste les uit ramadan?
“Geduld is een schone zaak. Uiteindelijk komt alles neer op geduld hebben, en ramadan maakt dat heel tastbaar. Je moet soms wachten, en dan merk je dat de voldoening eigenlijk maar kort duurt. Dat leert je dat je geduldig moet zijn in alles.”
