Een ernstige ziekte heeft niet alleen lichamelijk, maar ook geestelijk onwijs veel impact op je en op de mensen in je omgeving. Zo ook op Laurien (35). Haar man is inmiddels (medisch) genezen van kanker, maar samen hebben ze een heel moeilijke tijd achter de rug en de kanker blijft impact houden. Aan Cosmo vertelt ze haar verhaal.
Een fijne kennismaking
Laurien leerde haar man ongeveer zes jaar geleden kennen op een datingsite. "Het voelde meteen goed en we zagen al snel een heel fijne toekomst samen." Maar dat veranderde snel. "Anderhalf jaar later hoorden we dat hij schildklierkanker had. Ons leven stond op z'n kop. In het jaar dat volgde werd hij een aantal keer geopereerd en de periode daarna werd hij om de vijf à zes maanden bestraald." Hoewel dit een heel moeilijke tijd was, gingen de behandelingen goed en was het na de eerste bestraling al duidelijk dat hij beter zou worden. Na twee jaar werd hij genezen verklaard. "Maar onze blijdschap was van korte duur. Binnen drie maanden hoorden we dat de kanker terug was, nog heftiger dan de vorige keer." Laurien's man bleek leukemie te hebben.
"Het voelde zo oneerlijk. We waren compleet verslagen."
Oneerlijk
Deze diagnose was anders dan de eerste keer. "Het voelde zo oneerlijk. Waarom moest dit nog een keer gebeuren? En waarom zo heftig? We waren compleet verslagen." Het ging niet goed met de man van Laurien. "Vooral in de eerste periode na de diagnose waren er veel diepe dalen." Af en toe sloeg een behandeling wel aan, maar lang niet altijd. "Dan werden we een beetje uit het dal getrokken, maar kletterden we daarna weer keihard naar beneden." Hoewel Laurien zelf erg positief is ingesteld, is dit bij haar man iets anders. "Bij mij is het glas altijd halfvol en bij hem halfleeg." Ze nam zijn mantelzorg op zich en probeerde hem te helpen waar ze kon. "Hij had bijvoorbeeld heel veel moeite met eten en kreeg het voedsel uit het ziekenhuis echt niet weg. Ik kookte alles waar hij maar zin in had, maar dan kon hij dit ook niet eten. Hij was te misselijk. Mijn man voelde zich dan schuldig, omdat ik zo lang in de keuken had gestaan. Ik voelde me machteloos, omdat ik niet wist hoe ik hem wel kon helpen. Ik wist ook niet precies hoe hij zich voelde. Ik voelde niet de pijn die hij had, ik zag het alleen van de buitenkant."
Mis dit niet
Speciaal afgestemd op jouw voorkeuren
Meld je aan voor gepersonaliseerde verhalen
Lees ook: Sylvia kreeg op haar vijfentwintigste borstkanker
Grootste angst
Lauriens hele leven stond in het teken van haar man. "Eigenlijk stond mijn leven gewoon echt even stil. Het enige waar je je druk om maakt, is je partner en jezelf. Al het andere is even niet belangrijk. Gelukkig stonden onze vrienden en familie altijd voor ons klaar." Iets waar niemand Laurien mee kon helpen, was haar allergrootste angst. "Ik was heel bang dat de behandelingen niet aan zouden slaan en hij dood zou gaan. Ik kon mijn verhaal wel kwijt bij vrienden en familie, maar zij maakten niet precies mee wat ik meemaakte. Ze bekeken het vanuit een andere positie. Dat vond ik heel moeilijk en ik merkte dat ik een stukje herkenning miste." Ook begon haar werk aan haar te trekken. "Mijn baas zei dat hij snapte dat mijn man ziek was, maar wilde mij toch graag weer op de werkvloer zien." Laurien was daar nog helemaal niet klaar voor. "Hoe moest ik alle ballen hooghouden als ik mezelf nog niet eens staande kon houden?" Daarom besloot ze de hulp van de psycholoog in te schakelen.
Eigen tempo
Via de huisarts kwam ze terecht bij het Helen Dowling Instituut (HDI), dat professionele psychische zorg biedt aan kankerpatiënten en hun naasten. Zij regelden gesprekken met een psycholoog. "Ik had een heel fijne klik met haar. Ze leerde me om duidelijk te communiceren met de buitenwereld en aan te geven waar ik behoefte aan had. Ook liet ze me inzien dat ik alles stap voor stap moest doen en dat heeft mij erg geholpen." Laurien ging dan ook niet meteen weer fulltime aan het werk, maar deed dit in haar eigen tempo. "Ik kwam eerst een uurtje koffie drinken en begon daarna een paar uurtjes per dag te werken." Dit werden vervolgens halve dagen en na een tijd pas weer hele dagen. "Mijn werk was het hier verbazingwekkend genoeg mee eens. Ik denk dat dit komt omdat ik zo open was. Ik zei dat als ik meteen weer volle dagen zou kwam werken, ik overspannen zou raken en ze helemaal niks meer aan mij zouden hebben. Toen pas beseften ze wat voor een impact de kanker op mij had en kreeg ik de ruimte."
"Ik zag aan hem dat hij ook bang was dat hij dood zou gaan."
Samen sterker
Gelukkig kon Laurien heel goed met haar man over haar gevoelens praten. "In het begin vond ik dit heel lastig. Ik dacht: 'Hij is al zo ziek en dan kom ik ook nog eens met mijn angten en stress. Maar ik heb geleerd dit wel te doen, omdat we dit echt nodig hadden in deze periode. We maakten het samen mee en dus is het belangrijk om erover te praten. Ik zag aan hem dat hij ook bang was dat hij dood zou gaan en door hierover te praten, konden we samen het vertrouwen in een goede afloop terugwinnen." Ook kon haar man haar goed opbeuren op de momenten dat ze er even doorheen zat. "Hoewel ik alles juist altijd heel positief zie en hem vaak moed in heb gepraat, had ik ook weleens momenten dat ik het even niet meer zag zitten. Dan werd hij juist heel positief en zei hij dat we er samen doorheen zouden komen."
Tijdens de ziekte was er niet veel ruimte voor intimiteit. "Daar denk je op dat moment helemaal niet aan en was voor mij ook helemaal niet belangrijk. Na een tijd zijn we in gesprek gegaan om te kijken hoe we het weer konden oppakken. Praten is voor ons zo belangrijk geweest in dit hele traject."
Een eyeopener
Een belangrijk moment was toen Laurien besefte dat ze helemaal niet goed voor zichzelf zorgde. "Het zit echt in mij om voor anderen te zorgen en ik probeerde mijn man zo goed mogelijk te helpen. Op een gegeven moment zeiden mensen tegen me dat ik mezelf niet moest vergeten." Dit was echt een eyeopener voor Laurien. "Ik zorgde ook wel echt slecht voor mezelf en bedacht dat ik alleen goed voor mijn man kon zorgen als ik ook goed voor mezelf zorgde." Ze is toen aan de slag gegaan met een personal trainer om te zorgen dat ze weer helemaal fit werd en af zou vallen. "Ik was zo ongezond bezig dat ik behoorlijk was aangekomen. Ik voelde me al snel fitter en zag alles een stuk positiever."
Onzekere toekomst
Laurien
Deze maand is Lauriens man (medisch) genezen verklaard, maar hij is lichamelijk nog erg zwak. Zijn lichaam is zo erg afgebroken door de ziekte en alle behandelingen en moet weer sterk worden. Ook heeft hij een verhoogd risico om andere vormen van kanker te krijgen door alle chemobehandelingen en bestralingen. Dit zorgt ervoor dat de angst blijft. "We zijn heel alert en vragen bij alles wat we opmerken aan de dokter of het iets ernstigs is. Gelukkig worden we dan wel gerustgesteld." Hoewel ze in hun achterhoofd houden dat de kanker terug kan komen, kunnen ze het wel relativeren. "Ik wil genieten van de dingen die we kunnen doen en niet elke dag denken aan het feit dat het weer mis kan gaan. Dan heb je ook geen leven." Inmiddels kunnen ze samen weer leuke dingen doen, zoals een weekendje weg. "We kunnen dan niet de hele dag op pad zoals vroeger en lassen echt rustpauzes in, maar het kan wel en genieten daar voor de volle 100 procent van."
