Heb je The Housemaid met Sydney Sweeney en Amanda Seyfried al gezien? Freida McFaddens bestseller-boek The Housemaid staat bekend om de langzaam opgebouwde psychologische spanning. De onlangs verschenen filmadaptatie van Paul Feig pakt dat net even anders aan: meer vaart, meer drama en meer shockmomenten. Wat zijn nog meer verschillen (of juist overeenkomsten) met het boek?
The Housemaid: het boek en de film
Beide verhalen volgen Millie, een vrouw die een inwonende baan als huishoudster aanneemt bij een rijke familie waar al snel iets niet lijkt te kloppen. Hoe de film zich verder verhoudt tot het boek? We zetten onze bevindingen op een rij, maar pas op: spoilers ahead.
Millie’s vibe
Op papier verloopt Millies transformatie geleidelijk: haar bewustzijn scherpt langzaam aan en haar woede suddert onder de oppervlakte. Op het scherm is Millie meer een actiegerichte hoofdpersoon. Gespeeld door Sydney Sweeney is ze reactiever, openlijk bozer en uiteindelijk ook daadkrachtiger. De film gunt haar een cathartische ontlading die het boek bewust achterwege laat. Het is een verschuiving die morele ongemakkelijkheid inruilt voor bevrediging voor het publiek.
Mis dit niet
Speciaal afgestemd op jouw voorkeuren
Meld je aan voor gepersonaliseerde verhalen
Ja, je hebt nú nog tijd om de populairste boeken van 2025 op je TBR te zetten >
Sexy Enzo
In het boek is Enzo een volwaardig personage. Op het scherm blijft hij vooral een knap gezicht. Het boek geeft de lezer meer achtergrond bij de romantische relatie tussen Enzo en Nina: de vele pogingen die hij deed om haar te helpen ontsnappen en hoe zij uiteindelijk samen het plan bedachten om haar te vervangen door een jongere, energiekere cool girl.
Ook probeert Millie in het boek met Enzo aan te pappen, maar hij blijft trouw aan zijn geliefde. Na haar ontsnapping brengt Nina de nacht door met Enzo, die haar aanspoort terug te keren om Millie te redden van Andrew. In de film is het Nina’s jonge dochter Cece die haar aanmoedigt om voor Millie terug te gaan naar het huis.
Millie’s straf
Terwijl Millie in het boek opgesloten zit op zolder, dwingt Andrew haar om urenlang drie zware boeken op haar buik in balans te houden, terwijl hij haar observeert via een camera die hij heeft geïnstalleerd. Wanneer ze de opdracht niet naar zijn zin uitvoert, moet ze opnieuw beginnen. De film kiest voor een bloederigere, explicietere straf: 21 diepe snijwonden in haar buik.
Lezen is hot! En dit zijn de favo boeken van de Cosmo-redactie >
Het lot van Andrew
In Freida McFaddens roman is Andrews dood trager en wreder. Hij wordt dagenlang op zolder achtergelaten en sterft uiteindelijk van de honger — zonder dramatische confrontatie, zonder last-minute ontsnapping en zonder theatrale wendingen. Deze langzame straf sluit aan bij de thema’s van psychologische vergelding in het boek.
De filmadaptatie kiest daarentegen voor een groots, filmisch einde: een snelle en definitieve fysieke confrontatie tussen Nina, Millie en Andrew, die uiteindelijk van de wenteltrap wordt geduwd en sterft.
Andrews moeder
Op het scherm is ze vooral een spookachtige aanwezigheid, maar in het boek fungeert Andrews moeder Evelyn als een duistere rode draad die de losse eindjes van het verhaal samenbrengt. Ze mishandelde Andrew als kind en maakte hem zo tot het monster dat hij later werd. In het boek komt het hele ‘glimlachen is een privilege’-idee voort uit het feit dat Evelyn vroeger Andrews melktanden eruit trok als straf voor slechte mondhygiëne.
