Een paar jaar geleden kregen mijn moeder en ik een enorme ruzie. Ik weet niet meer precies waardoor die begon, maar wat ik me nog wel herinner, is dat ik op de badkamervloer lag te huilen terwijl ik door mijn berichten scrolde, op zoek naar iemand die ik kon appen om me af te leiden van alle verdriet.
Oppervlakkige vriendschappen
In mijn telefoon stonden de namen van tientallen meiden die ik tijdens mijn studietijd had ontmoet, in een periode waarin ik van late clubnachten naar brunches en concerten hopte, in de hoop dichter bij mensen te komen die ooit mijn bruidsmeisjes zouden worden. Maar eerlijk? Die vriendschappen waren oppervlakkig. Niets zoals de intense, hechte band die ik zag (en benijdde) in de serie Girls. Ik kon niet op hen rekenen tijdens een paniekaanval. En als je een vriendin niet kan bellen om tien uur ’s avonds op een doordeweekse dag, terwijl je zo hard huilt dat je door het snot nauwelijks verstaanbaar bent, is het dan eigenlijk wel een vriendin?
Ik ben een succesvolle 21-jarige: gepubliceerd journalist, een goede baan die past bij mijn opleiding, een fijn leven in een stad. Ik sport, hou van de natuur en heb een geweldige vriend. Het enige wat ontbreekt? Vrienden. Ik heb ze niet. En hoewel het bijna radicaal voelt om dat tegenwoordig hardop toe te geven, weet ik zeker dat ik daarin niet de enige ben.
Mis dit niet
Speciaal afgestemd op jouw voorkeuren
Meld je aan voor gepersonaliseerde verhalen
Het Lululemon Define Jacket is nog stééds uitverkocht, maar ik heb een budget-proof dupe gevonden >
Eenzame vrouwen
Tegenwoordig zijn er veel eenzame vrouwen zoals ik – en dat is geen individueel falen. Internationaal onderzoek laat zien dat vooral mensen onder de 30 zich vaker eenzaam voelen, en dat vrouwen daar bovengemiddeld mee te maken hebben. Ik zag vaak op tegen het einde van de werkdag, wanneer ik geconfronteerd werd met het vooruitzicht van een avond die ik alleen zou doorbrengen.
Redactie: In Nederland herkennen veel jonge mensen dat gevoel. Volgens cijfers van het CBS voelt zo’n 10 tot 15 procent van de Nederlandse bevolking zich regelmatig eenzaam, en die klachten zijn vooral hoger onder jongvolwassenen (18–30 jaar). Bovendien geven vrouwen iets vaker dan mannen aan zich vaak eenzaam te voelen.
Waarom hebben we het alleen over eenzame mannen?
Maar als je afgaat op recente mediaberichtgeving, zou je bijna denken dat eenzaamheid vrijwel uitsluitend jonge mannen treft. Of het nu gaat om verhalen over chronisch online, Joe Rogan-aanbiddende incels die hun frustraties afreageren op de wereld, of over doorsnee mannen die simpelweg niet beschikken over de tools om met hun gevoelens om te gaan; de boodschap is steeds vaker dat eenzaamheid mannen in alarmerende mate raakt. En dat we ons daar allemaal zorgen over zouden moeten maken, zeker wanneer sociale isolatie bij mannen kan leiden tot geweld en extremisme.
“De eenzaamheidsepidemie treft mannen het hardst,” stelde een opiniestuk in de Los Angeles Times vorig jaar. “Ligt de oplossing voor mannelijke eenzaamheid op de pickleballbaan?” vroeg de New York Times zich af. En Vox vroeg: “Gaat het eigenlijk wel goed met mannen?”
Mankeeping
Recentelijk laaide het gesprek over mannelijke eenzaamheid opnieuw op dankzij een artikel in The New York Times over mankeeping. Volgens de krant gaat het daarbij om “het werk dat vrouwen doen om te voorzien in de sociale en emotionele behoeften van de mannen in hun leven – van het ondersteunen van hun partner bij dagelijkse uitdagingen en innerlijke worstelingen tot het aansporen om af te spreken met vrienden.” Vrouwen maken zich dus niet alleen zorgen over het feit dat de mannen in hun leven weinig tot geen vrienden hebben, maar lijken zich ook verantwoordelijk te voelen om hen minder eenzaam te laten voelen.
Door een reëel probleem aan te kaarten, gaat deze mediaberichtgeving ondertussen voorbij aan een ander belangrijk punt. De worsteling van vrouwen met eenzaamheid kan net zo groot zijn (zo niet groter) dan die van mannen, maar vrouwelijke isolatie is zelden onderwerp van essays of trendverhalen. Gaat het eigenlijk wel goed met vrouwen? Met sommigen van ons niet. Maar wanneer we niet bezig zijn met ‘mankeeping’, ligt de verantwoordelijkheid om onze eigen sociale angst te verzachten volledig bij onszelf.
Ik wil dit nieuwe jaar mijn huid beter gaan verzorgen, dus dit zijn de producten die ik insla >
'Vrouwen zien eenzaamheid als persoonlijk falen'
“Vrouwen voelen vaak een extra hoge druk en urgentie om diepe, betekenisvolle verbindingen in vriendschappen te ervaren,” vertelt Alyssa Petersel, LMSW en CEO van het therapeut-matchplatform MyWellbeing, in een interview. “Vrouwen zien eenzaamheid vaker als een persoonlijk falen, terwijl mannen, in grote lijnen, het gevoel eerder externaliseren (wat is er mis met andere mensen?) of het überhaupt niet herkennen.”
En terwijl mannen zich volgens Petersel soms al voldaan voelen – hun “emotionele kopje zit vol” – na het verbinden met vrienden via concrete activiteiten zoals samen sport kijken, draait het voor vrouwen juist om kwaliteit boven kwantiteit. Zelfs met een volle week aan lunchafspraken of pilates-dates voelen we ons pas écht vervuld wanneer onze standaard voor diepgang binnen een vriendschap wordt gehaald.
“Vrouwelijke eenzaamheid is vaak existentieel: ik ken veel mensen, maar wie kent míj echt?” zegt klinisch psycholoog dr. Lauren Kerwin. Dat betekent niet dat mannen geen verschil kunnen voelen tussen de vriendschappen die ze hebben en de vriendschappen die ze zouden willen, maar volgens de experts die ik sprak, zijn mannen minder geneigd zichzelf daarvoor de schuld te geven. “Er bestaat een hardnekkig cultureel script dat vrouwen van nature goed zouden moeten zijn in vriendschap. Eenzame mannen worden sociaal vaak geaccepteerd – soms zelfs verwacht – maar eenzame vrouwen dragen eerder schaamte met zich mee,” aldus Kerwin.
Deze wijdverspreide eenzaamheid heeft diepe wortels in kunst en cultuur. Teruggetrokken maar briljante schrijvers als Emily Dickinson en Emily Brontë beschreven hun eigen isolement in een tijd waarin vrouwen vaak niet buitenshuis mochten werken, geen universitaire opleiding konden volgen en geen eigendom mochten bezitten. In plaats van met een vriendin naar een kroeg te gaan (onvoorstelbaar) of een band op te bouwen met collega’s, waren veel vrouwen vooral bezig met het zorgen voor hun echtgenoten – door maaltijden te bereiden, broeken te repareren en stemmingswisselingen op te vangen (juist ja, mankeeping).
Reading girly Dua Lipa deelt haar favo boeken van 2025 en ik wil ze allemaal lezen >
Verschuilen achter een ogenschijnlijk perfect leven
In dat proces leerden we ons te verschuilen achter het masker van een ogenschijnlijk perfect leven. Denk aan cum laude-afstudeeronderscheidingen of zorgvuldig gecureerde foto’s op social media. Dat is ook een van de redenen waarom vrouwelijke eenzaamheid lang niet als een epidemie werd gezien. De media, onze partners en families, en de bredere cultuur zien zelden reden tot zorg of denken na over hoe onze vaak magere sociale levens verbeterd zouden kunnen worden. En zo blijven we uiteindelijk vooral op onszelf aangewezen.
Ondanks al mijn pogingen heb ik moeite om oppervlakkige eerste connecties te verdragen waarvan ik aanneem dat ze langzaam zouden uitgroeien tot die hechte, alles-van-elkaar-wetende vriendschappen die ik op tv heb gezien en benijd. Ik wil het niet hebben over de voordelen van een nieuwe gezichtsbehandelingssalon in de stad of wat je wel of niet moet scoren tijdens de Alo-sale – en dus probeer ik het niet eens. Tegelijkertijd ben ik ook niet oké met het idee om als kluizenaar te leven. Het doet pijn om niemand te hebben die echt op dezelfde golflengte zit als ik.
Penvriendin
Toch heb ik hier een oplossing voor gevonden — en die is verrassend retro. Bella en ik werden penvriendinnen in 2020, toen we allebei 17 waren, via Rachel Symes brievenproject
Penpalooza. Op het hoogtepunt telde het programma zo’n 10.000 deelnemers uit meer dan 75 verschillende landen. Sommige koppelingen hielden het bij één of twee brieven, andere (zoals die van ons) bestaan nog steeds. Hoewel ik verlang naar vriendschappen in het echte leven, kent deze platonische vertrouweling op afstand mijn hart op dit moment beter dan welke middelmatige studievriendschap dan ook.
Bella is een maand ouder dan ik en ook journalist. In onze eerste brieven, toen zij nog in Florida woonde, gebruikte ik mijn mooiste briefpapier om haar te vertellen over college-aanmeldingen, natuurwandelingen en existentiële crisissen uit de coronatijd. Zij schreef mij over het meer buiten haar raam en het onafhankelijke magazine waarvan zij hoofdredacteur was.
Bella woont inmiddels in Spanje. We hebben elkaar maar één keer in het echt ontmoet. We kunnen geen after-work-drankjes delen, geen boekwinkels afstruinen of spontane strandtripjes maken met de Q-trein. In het begin wilde ik haar, juist vanwege die afstand, niet belasten tijdens mijn donkerdere momenten, zoals die meltdown na de ruzie op de badkamervloer. Maar week na week voelde ik een soort opwinding wanneer ik naar de brievenbus liep. Emily Dickinson leidde een teruggetrokken leven. Brieven schrijven was voor haar ook een grote bron van vreugde. Misschien juist omdat het haar de ruimte gaf om dingen te verwoorden die ze hardop nooit kon zeggen.
Het lot van eenzame, brievenschrijvende meisjes
“Dit is een ode aan alle meisjes die we samen zijn geweest,” schreef Bella op een kaartje nadat ik bij mijn vriend was ingetrokken, vergezeld met rozen. Het gebaar gaf me het gevoel alsof ze echt bij ons in het appartement was. En zo ben ik, in de traditie van diepe en doordachte langeafstandsbrieven tussen vrouwen die het gevoel hebben dat ze in de verkeerde eeuw zijn geboren, tot het inzicht gekomen dat echte vriendschap geen fysieke nabijheid vereist.
Waar de digitale wereld voor geïsoleerde jonge mannen die in de manosphere belanden gevaarlijk kan zijn, is diezelfde online ruimte voor eenzame vrouwen zoals ik nog altijd een levenslijn. Bella ontmoeten – en met haar verbonden raken – leerde me dat de beste platonische connecties soms meer dan 5.500 kilometer verderop wonen, maar er alsnog zijn om je successen te vieren, je liefdevol terug te fluiten wanneer je onzin uitkraamt, en elke nieuwe versie van jezelf met open armen te ontvangen.
Dus ook al zal de media zich waarschijnlijk nooit massaal buigen over het lot van eenzame, brievenschrijvende meisjes zoals ik, dankzij moderne technologie, ouderwetse vormen van correspondentie en een flinke dosis vrouwelijke veerkracht is er nog altijd hoop voor ons.
