"Ik herinner me dat ik, toen ik rond de 13 was en op een kostschool zat, luisterde hoe de rest van de meisjes in mijn huis praatten over hun menstruatie. Zij waren allemaal al een keer ongesteld geweest, en ik schaamde me over het feit dat ik dat nog niet was geweest. Ik was zo beschaamd over het feit dat ik nog niet officieel in de puberteit was, dat ik eens loog toen iemand vroeg of ik al ongesteld was. Ik voelde me onder druk gezet, en wilde stiekem ook weleens zwemles overslaan.
Maar de leugen stopte daar niet. Ik wilde zo graag geloven dat het waar was, dat ik zelfs mijn moeder vertelde dat ik ongesteld was geworden. Nu ik erop terug kijk vind ik dat dom, maar ik snap wel dat ik er graag bij wilde horen.
Twee jaar later was ik vijftien en nog steeds niet ongesteld geworden. Het doolde rond in mijn hoofd, niet op de laatste plaats omdat mijn moeder al twee jaar onnodige menstruatieproducten voor me kocht. Op een dag, toen mijn moeder me naar het ziekenhuis reed nadat ik mijn hand had gebroken, gooide ik het er dan ook allemaal uit.
Mis dit niet
Speciaal afgestemd op jouw voorkeuren
Meld je aan voor gepersonaliseerde verhalen
Waarom we moeten stoppen met het seksualiseren van naakte vrouwenlijven >
Ik vertelde haar de waarheid, en hoewel ik bang was dat ze boos zou zijn over al die verspilde tampons, was het een opluchting om het allemaal te vertellen. Mijn moeder was totaal niet boos en vond het eigenlijk best grappig dat ik had gelogen. Ze ging er, net als ik, vanuit dat ik gewoon een laatbloeier was.
Maar een jaar later, toen mijn vrienden ontmaagd werden en ik nog steeds niet voor het eerst had gemenstrueerd, ging ik me meer zorgen maken. Ik wist niet eens zeker of ik wel seks kon hebben als ik nog nooit ongesteld was geweest (de seksuele voorlichting-lessen hadden daar nooit over gesproken), waardoor ik nog banger werd om achter te blijven op de rest. Ik voelde me alsof ik geen echte vrouw was.
Dus gingen we naar de dokter, en na veel geheen-en-weer met verschillende medische experts die niet begrepen wat het probleem was, kreeg ik een echo, en zagen ze iets ongewoons.
"Oh, het lijkt erop dat er niks zit," zei de dokter – een nogal ongevoelige manier om me te vertellen dat ik ben geboren zonder baarmoeder, zonder baarmoederhals, met maar één eierstok en met een vagina die er vanbuiten normaal uitziet, maar vanbinnen niet echt bestaat. Het is in feite gewoon een muur daar.
Uiteindelijk kreeg ik de diagnose Mayer Rokitansky Küster Hauser (MRKH) Syndroom, een buitengewoon zeldzame ziekte. Het duurde een tijdje voor we daarachter kwamen. Ik werd onderworpen aan tests en scans om de uiteindelijke diagnose te krijgen, en ik moest zelfs een hormoontest doen om te checken of ik wel echt een vrouw was.
Megan: "De bloedvlekjes in mijn onderbroek bleken baarmoederhalskanker" >
Als je zestien bent en je sekse in twijfel getrokken wordt, is dat moeilijk om mee om te gaan. Je weet überhaupt al niet echt wie je bent, zonder dat je je zorgen hoeft te maken over een heel groot deel van je identiteit waar nu opeens vraagtekens bij staan. Het is mentaal beschadigend. Ze ontdekten dat ik biologisch gezien vrouw was, maar dat zorgde er niet voor dat ik me niet meer afvroeg wat het doel van mijn bestaan was. Ik bleef maar denken: "Ben ik een echte vrouw als ik geen kind kan dragen?" Het was verschrikkelijk.
Seks was ook geen optie
Er was veel informatie om in me op te nemen: er is een kleine kans dat mijn ene eierstok eieren voort kan brengen, maar dat weet ik pas zeker wanneer ik aan de slag ga met IVF, wanneer ik er klaar voor ben om kinderen te krijgen. Het werd ook duidelijk dat ik geen seks kon hebben zoals een normaal persoon kan.
Mijn huisarts sprak de verschillende opties met me door: als ik seks wilde hebben moest ik een proces ondergaan waarbij mijn vagina werd uitgerekt. Daar hoort een heel zware, klinisch ogende, verschrikkelijke, medische dildo bij en het zou ongelooflijk pijnlijk zin.
Ik duwde mijn MRKH weg toen ik mijn examens moest maken, maar op sommige momenten werd ik er toch aan herinnerd; bijvoorbeeld wanneer ik op feestjes was en al mijn vriendinnen naar huis zag gaan met jongens. Ik kon niet anders dan bedenken dat als ik dat wilde, ik dat niet kon. Het zorgde ervoor dat ik überhaupt niet bij jongens in de buurt wilde komen.
Uiteindelijk groeide een vriendschap met een jongen van school toch uit tot iets meer dan dat, en moest ik er wel aandacht aan geven. Na twee maanden daten kwamen we op het punt waarop seks een onderwerp van gesprek was, dus ik moest het hem gewoon vertellen. Ik was doodsbang dat hij niet met me wilde zijn als ik nog geen seks met hem kon hebben, maar hij was geweldig en het schrok hem helemaal niet af.
Mijn spiraaltje prikte in mijn baarmoeder en mijn dokters geloofden me niet >
We waren zo'n beetje een jaar samen toen ik werd doorverwezen naar het Queen Charlotte Ziekenhuis in Londen voor mijn behandeling. Als 18-jarige moest ik een week in het ziekenhuis blijven en de 'uitbreider' regelmatig voor acht uur per dag inbrengen. Het was ondraaglijk.
De uitbreider voelt als een zware fles water, en je begint met een versie die half zo dik is als een pen en eindigt met een versie die zo groot is als een penis. Je 'creëert' dus eigenlijk een vagina die penetratie kan 'ontvangen' voor jezelf.
Je moet een verschrikkelijke gel gebruiken die alles gevoelloos maakt, omdat het anders teveel pijn doet; je moet de uitbreider bewegen en draaien, wat niet alleen een soort foltering is, maar je je ook vies doet voelen. Dat zou niet nodig moeten zijn, natuurlijk, maar gebeurt wel. De hele ervaring is lang en ingewikkeld, klinisch en afschuwelijk.
Ik had uiteindelijk overal op mijn vagina blauwe blekken, het bloedde en lag open, maar je kan niet stoppen. Dat is het ergste. Je moet het doen, maar het is niet alsof je het doet om te herstellen van een ziekte of zoiets; je doet het alleen voor jezelf. Je wordt je zeker bewust van je eigen volharding nadat je jezelf een week lang zoveel pijn hebt gedaan.
Ik herinner me dat ik elke dag het eerste uur moest huilen, en daarna hysterisch moest lachen om hoe ridicuul de situatie was, en hoe grappig en beschamend het was dat al mijn vrienden en familie wisten dat ik in het ziekenhuis door al deze pijn ging, alleen maar om seks te kunnen hebben.
Dit zijn de allerbeste dingen die mannen in bed hebben geleerd van een vrouw >
Mijn verpleegster Nuala hielp me met mijn zorgen over de eerste keer seks door me te vertellen dat ik een mooi lingeriesetje voor mezelf zou kopen, en dat dat ervoor zou zorgen dat ik me zelfverzekerd en krachtig voelde. Dus dat deed ik, en toen het eindelijk gebeurde hielp de lingerie echt.
Ik kan me herinneren dat ik daar in mijn ondergoed stond en me zo krachtig voelde dat ik dit eindelijk voor mezelf kon doen, op het moment dat ik er klaar voor was. Dat is misschien wel een bonus, op de een of andere manier: ik weet dat veel van mijn vrienden spijt hebben van de manier waarop ze ontmaagd werden, en wilden dat het iets specialer was. Voor mij was het dat, want ik wist dat het met iemand was die echt van me hield en me steunde.
Het ergste aan MRKH is dat ik, omdat we een lange afstandsrelatie hebben (hij woont in Parijs en ik studeer aan Oxford, we zien elkaar een keer in de maand), nog steeds de uitbreider moet gebruiken als ik hem ga zien. Mijn vagina is als een spier, en als ik het niet vaak genoeg 'oefen', gaat het terug naar hoe het was.
Het gaat er niet om of ik one night stand zou willen –ik heb een gelukkige relatie– maar het gaat erom dat ik nooit de keuze of seksuele vrijheid zal hebben om dat te doen. Dat zorgt ervoor dat ik me realiseer hoeveel geluk we hebben dat we in een samenleving leven waar vrouwen zoveel vrijheden genieten.
Ik heb geluk dat ik in deze tijd met MRKH moet dealen, in een eerste wereld-land waar het hebben van een carrière en zoveel andere dingen net zo belangrijk zijn voor vrouwen als hun seksualiteit en of ze een gezin kunnen voortbrengen. Een tijd lang geloofde ik dat niet; ik voelde me zo beroofd, alsof ik geen vrouw was in de ogen van de maatschappij. Ik kan geen kind krijgen, ik kan geen seks hebben, waar moet ik mijn lichaam voor gebruiken? Wat is het nut van het feit dat ik een lichaam heb?
Maar zo denk ik nu niet meer. Het duurde even voor ik op dit punt was, maar nu weet ik wat ik kan bereiken, en voel ik me gezegend dat ik ben geboren, precies zoals ik ben."
