Op zondag 18 juni is het Vaderdag in Nederland. Een dag waarop alle vaders in het zonnetje worden gezet. Behalve die van mij. Die van mij is namelijk overleden.
Op een koude avond in februari 2006 zat ik met vriendinnen en m’n zusje drankjes te doen voordat we een avondje uit zouden gaan. Toen we de deur uitliepen keek ik even op m’n telefoon en zag extreem veel gemiste oproepen van mijn moeder. Door de blik van m’n zusje werd al snel duidelijk dat haar schermpje ook veel gemiste oproepen weergaf. Het voelde alsof het bloed uit m’n lijf wegzakte en de tijd even stil stond. Ik wist het toen meteen, er is iets met m’n vader aan de hand.
Dit moment, en vele momenten hierna, staan gegrift in mijn geheugen. Mijn vader had die avond meerdere herseninfarcten gehad, maar overleed niet meteen. Hij zou hierna nog 10 maanden in ziekenhuizen liggen, maar werd nooit meer wakker en overleed op 11 december 2006. Dit waren de meest heftige en raarste maanden uit mijn leven. Weten dat je vader gaat sterven, maar niet met hem kunnen praten of communiceren om afscheid te nemen. Het gevoel hebben aan een rouwproces te willen beginnen, maar dat nog niet kunnen doen, omdat zijn lichaam nog wel doorleefde. Een bizarre situatie die ikzelf soms nog steeds niet helemaal bevat.
Mis dit niet
Speciaal afgestemd op jouw voorkeuren
Meld je aan voor gepersonaliseerde verhalen
Rouw is ingewikkeld
Rouw is een complex proces. De emoties wisselen zich snel en onverwachts af; van woede, pure alles verwoestend verdriet tot complete leegte. Soms kun je het wegstoppen, en soms overvalt het je midden op straat. Dat is het lastige, rouw gaat na het verlies van een dierbare nooit meer weg. Het gemis en die leegte wordt onderdeel van je bestaan, van wie je bent. Mensen vragen me soms hoe je om moet gaan met verlies, hoe lang het duurt voordat het verdriet weggaat. Dan moet ik ze altijd teleurstellen. Het gaat niet weg, maar je leert er mee leven.
Rouw als mooie herinnering
Inmiddels zijn we bijna zeventien jaar verder en kijk ik met een warm gevoel naar rouw. Dit klinkt misschien gek en onbegrijpelijk, vooral als je net iemand bent verloren. Maar voor mij betekent rouw voelen. Als ik verdriet heb om mijn vader, heel hard moet huilen omdat ik 'm zo mis, ’s nachts wakker word met tranen die over m’n wangen rollen omdat ik heel even droomde dat hij weer leefde, dan VOEL ik zijn aanwezigheid weer. Dat verdriet is een nieuwe vorm die hij in mijn leven heeft aangenomen. Het is een fijn verdriet, een verdriet dat hem weer een beetje dichterbij me brengt. Ikzelf ben veel banger voor de dag waarop ik niets meer voel. En daarom omarm ik deze Vaderdag. De dag dat alle vaders even in het zonnetje gezet worden. Want het is enerzijds een herinnering aan het feit dat je er niet meer bent, maar ook een herinnering aan het feit dat je er toch écht wel bent, in elk vezel van mijn wezen.
Miss you dad x
