Carmen Felix (1986) schrijft, moppert, tweet en zucht zichzelf door het leven in onze hoofdstad heen. Je kent haar o.a. van het boek ‘Je kunt het ook nooit goed doen’.
Zodra er paniek in de tent is, hoop je gewoon op je ouders te kunnen rekenen. Nou had ik vreemd genoeg nooit verwacht dat er een soort koortsig killervirus door onze wereld zou razen waardoor oudere en zwakkere mensen massaal met bosjes neer zouden vallen en de rest van ons met longproblemen aan bed gekluisterd zouden zijn, maar hier zijn we dan. Midden in de coronacrisis. Iedereen is in paniek, ik heb m’n meeste vrienden al meer dan twee weken niet gezien, ik begin steeds vaker fata morgana’s te zien van mezelf terwijl ik over een bar hang en een koud fluitje bestel en ik heb me gisteren serieus opgetut om naar de groenteboer te lopen. Binnen vijf minuten stond ik weer buiten met m’n volgeschminkte kop.
Ohja, die ouders en die paniek. Die paniek voelde ik vreemd genoeg al weken eerder dan m’n ouders. Zij daarentegen begonnen zich opeens als extreem baldadige tieners te gedragen als ik begon over ‘binnen blijven’, ‘afstand houden’ en ‘papa ik wil niet dat je dood gaat’. M’n moeder gaat nog vrolijk naar d’r werk in de thuiszorg en m’n vader rijdt nóg vrolijker met z’n fietsje door hun woonplaats: even langs de Jumbo voor een paastak (!?), langs het station voor een gratis Metro (vraag me niet waarom) en de drukke Albert Heijn ingedoken voor één enkele fles afwasmiddel. Alsof ‘ie het erom doet.
Mis dit niet
Speciaal afgestemd op jouw voorkeuren
Meld je aan voor gepersonaliseerde verhalen
M’n twee oudere zussen en ik zitten allemaal al weken braaf in quarantaine, zij met hun gezinnen, ik met mijn vriend en kat Cosmo (het stond in de sterren!). De sfeer in de familiechat? Grimmig. M’n ouders hebben de eerste week grondig lopen ontkennen dat zij in de risicogroep zitten. Blijkbaar is dit een ding dat je gaat doen zodra je de zestig bent gepasseerd: ontkennen dat je ouder en dus vaak ook zwakker bent geworden. Begrijp me niet verkeerd, mijn ouders zijn geen frêle muurbloempjes en gaan nog geregeld uit om te dansen met vrienden, maar toch - het zijn geen Arie Boomsma’s. Dus wij als dochters konden chatten als Brugman, maar heel veel deed het ze niet. M’n vader bleef rustig flaneren over de straten van Ede, m’n moeder begeeft zich nog elke dag als een strijder onder de kuchende bejaarden - iets waardoor ik enerzijds retetrots op haar ben maar anderzijds zou ik willen dat ze lekker veilig thuis kon werken, net als ik. Hun vibe die eerste week van Nederland in quarantaine? ‘Dat loopt wel los’.
M’n vaders manier van omgaan met alle nare dingen die we de hele dag op het nieuws zien? Een constante stroom van slechte grappen, gedateerde Facebook-memes en af en toe een slecht gephotoshopt fake-Postbus51 oproep doorsturen op WhatsApp. Eerst vond ik het onuitstaanbaar, nu begin ik wel wat in zijn aanpak te zien: hij heeft er in elk geval nog plezier in, tenslotte. Ondanks de constante stroom aan slecht coronanieuws probeert ‘ie het luchtig te houden. Daar zou ik nog wat van kunnen leren.
Je kunt Carmen Felix hier op Instagram volgen.
