Zes maanden geleden planden mijn man en ik een tripje van een week, naar Maleisië. We wilden het Chinees Nieuwjaar daar vieren. We woonden toen elf maanden in Wuhan, China, en wisten dat gebruikelijk was om dan de stad uit te gaan en de rust op te zoeken. Toen het eindelijk tijd was om het vliegtuig in te gaan, wisten we nog niet dat we waarschijnlijk niet meer terug zouden komen in ons appartement in Wuhan, met al onze bezittingen.
Drie dagen nadat we landden in Maleisië werd Wuhan in quarantaine geplaatst. Een week later riep de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) de uitbraak uit tot een internationale bedreiging voor de volksgezondheid. Ons werd verteld dat we in februari terug konden keren naar huis. Later werd dat maart, en toen mei. Inmiddels weten we dat niemand weet wanneer we écht terug kunnen keren naar huis, en het voelt alsof ons leven daar niet meer bestaat.
We hebben enorm veel vragen en ook wij kennen maar een klein stukje van het hele verhaal. Hoe stressvol het ook is voor mij, mijn man en onze zoon van 2, weet ik dat de situatie ondraaglijk is voor de mensen die nog in Wuhan aanwezig zijn, zelf ziek zijn geworden of die iemand zijn verloren door het coronavirus.
Mis dit niet
Speciaal afgestemd op jouw voorkeuren
Meld je aan voor gepersonaliseerde verhalen
Het coronavirus wordt gebruikt als excuus voor discriminatie en racisme tegenover Chinezen
Ondanks dat Wuhan voorheen niet bij iedereen bekend was, is het een hele grote stad. Wuhan is groter dan New York, Los Angeles en Chicago en is zeker geen dorpje op het platteland. Het is een ontwikkelde stad met meer dan 11 miljoen inwoners, meerdere universiteiten, mega shopping malls en een heleboel wolkenkrabbers. De stad barst van de markten, foodhallen en restaurants, waar mijn wekelijkse bestelling currynoedels met groenten nooit teleurstellen en de barista bij Starbucks mijn vaste bestelling al heeft doorgegeven voor ik 'm heb uitgesproken.
Wuhan is ook de stad met een vrij nieuwe liefde voor American football. Dit zorgde ervoor dat ik begin 2019 met mijn gezin van Amerika naar Wuhan verhuisde: mijn man was gevraagd om daar twee teams te coachen, de semi-pro Wuhan Berserkers en de pro-Wuhan Gators.
Maar alles wat ooit normaal was, voelt nu zo ver weg, Niet alleen voor ons, maar voor alle miljoenen inwoners van Wuhan. Toen ik in december voor het eerst hoorde over het coronavirus, dacht ik er nog niet zoveel van. Het nieuws erover alarmeerde me niet zo, we werden alleen gevraagd om een beetje op te letten. Een tijdje later, toen ik in Zhongshan (zo'n duizend kilometer ten zuiden van Wuhan) was, kreeg ik een smsje van mijn verhuurster: "Ik zag op het nieuws dat er in Wuhan een epidemie van longontstekingen heerst. Draag een masker als je naar buiten gaat en let op voedselhygiëne."
Binnen een week had het virus een naam en bleek het zich van mens tot mens te verspreiden. Iedereen droeg mondkapjes en desinfecterende handgel was te krijgen bij alle in- en uitgangen van winkelcentra. De eerste dode door het coronavirus werd gemeld op 9 januari, de tweede op 17 januari. Op de 20e, toen wij in het vliegtuig naar het buitenland zaten, waren er al rond de tweehonderd doden gevallen.
Inmiddels zijn er meer dan 77,000 gevallen van het coronavirus bekend en zijn er meer dan 2500 mensen overleden aan de gevolgen van het virus. In Wuhan rijdt geen openbaar vervoer meer en mensen mogen alleen op vaste momenten naar buiten. Iedereen die niet uit Wuhan komt, maar er wel is geweest, moet eenmaal terug in eigen land in quarantaine - als ze Wuhan al uit mogen.
Het enige wat we nu kunnen doen is proberen het nieuws zo goed mogelijk te volgen. Dankzij WeChat houden we contact met onze vrienden uit Wuhan, en volgen we de ontwikkelingen die daar plaatsvinden. Omdat er zoveel informatie naar buiten wordt gebracht, en dit ook vaak weer verandert, weten we niet goed wie en wat we moeten vertrouwen. Klopt het aantal overledenen wel? Hoeveel mensen hebben het virus nu echt? Is er iets tegen te doen?
Niemand weet hoe het echt zit, en dat is het engste van dit alles.
Bovenstaand verhaal is van Imani Bashir, en is door Cosmopolitan US geplaatst op 20 februari. Omdat het aantal besmettingen en het dodental door het coronavirus snel oploopt, hebben we het originele aantal aangepast naar de laatst bekende cijfers op het moment van schrijven.
