Het is bijna 14 februari en voor sommige straight girlies tikt de tijd weg in pure onzekerheid: moet ik mijn vriendje ook een cadeau geven op Valentijnsdag? Een gesprek met je vriendinnen maakt je meestal alleen maar nóg meer confused, dus neem ik je mee in mijn weloverwogen thought daughter-conclusie.
Cadeau voor je vriendje op Valentijnsdag: ja of nee?
Is Valentijnsdag nou echt alleen for the girls? Deze discussie speelt al zó lang dat sommige takes inmiddels te voorspellen zijn. Zodra je hardop zegt dat je nadenkt over het kopen van een cadeau voor je vriendje op Valentijnsdag, ontstaan er twee kampen: de true lover girls, die echt niet zonder het tonen van hun affectie kunnen, versus de ‘je bent hem niks schuldig’-girlies (die hun advies hoogstwaarschijnlijk halen bij Sprinklesprinkle101 en Wizardliz). Ze staan lijnrecht tegenover elkaar en maken het bijna onmogelijk om tot een algemeen geaccepteerd antwoord te komen. Want voor de één staat de dag in het teken van liefde, ongeacht je rol in de relatie, terwijl het voor de ander draait om het centraal stellen van de vrouw.
De nee-girlies grappen vaak dat zíj het cadeau zijn voor hun vriendje op Valentijnsdag, terwijl de ja-girlies ruim van tevoren al lijstjes maken met manieren om hun geliefde die dag te vertroetelen. Wat mij vaak opvalt, is dat de argumentatie van de nee-groep behoorlijk outdated is: ‘het is toch een man, hij hoort míj te spoilen’ of ‘vrouwen hebben maar één dag en zelfs die moeten we delen met mannen’. De ja-groep benadrukt daarentegen vaker dat liefde niet van één kant hoort te komen en dat alles van je vriendje verwachten ook toxic kan zijn.
Mis dit niet
Speciaal afgestemd op jouw voorkeuren
Meld je aan voor gepersonaliseerde verhalen
Ik ben al jarenlang een beautyliefhebber en dit product is écht m'n #1 aanrader >
Wat het eigenlijk impliceert, in my opinion
Uiteindelijk zegt deze heteronormatieve discussie over of je je vriendje een cadeau moet geven minder over Valentijnsdag en meer over hoe we mannelijkheid en onze rol tegenover mannen nog steeds framen. Waarom distantiëren we ons bijvoorbeeld zo vaak van het tonen van affectie aan onze vriendjes? Daarmee voeden we het idee dat mannen zich niet comfortabel mogen voelen bij hun emoties, en door zo te denken dragen we daar zelf actief aan bij. We drijven er weliswaar de spot mee en proberen onszelf te beschermen van generatielange teleurstelling, maar vergeten dat we daarmee dezelfde rigide rolpatronen in stand houden waar we ons juist zo vaak tegen afzetten. Liefde tonen is geen zwakte (broodnodig op dit moment, actually!!) en al helemaal geen verlies van autonomie: het is een keuze.
Natuurlijk zijn er ook girlies die weinig met Valentijnsdag hebben en er simpelweg niet bij stilstaan om een cadeau voor hun vriendje te kopen. In een gezonde relatie ga ik er namelijk al van uit dat je op meerdere manieren liefde toont; een commerciële dag zou dus nooit de make-or-break van je band moeten zijn. Want ongeacht je rol binnen een relatie vind ik dat het überhaupt vreemd is om iets te verwachten. Zelfs in de vaak vergeten geschiedenis van Valentijnsdag draaide het oorspronkelijk om het sturen van (anonieme!) kaartjes naar je lover. Het ging niet om cadeaus, maar om het tonen van affectie. Pas later zijn we zo gewend geraakt aan de commercialiteit van Valentijnsdag (en andere feestdagen), waardoor je een cadeau ook gewoon als een ‘leuke extra’ aan je partner moet zien.
Ik snap het idee, maar de uitvoering kan beter
Als je echt je best doet, kun je beargumenteren dat het óók krachtig is dat vrouwen zich op deze manier centraal stellen — iets wat de andere 364 dagen van het jaar lang niet altijd vanzelfsprekend is. Dat snap ik, echt. Maar tja, misschien speel ik advocaat van de duivel: is Valentijnsdag écht de dag waarop vrouwelijke empowerment het best tot uiting komt en het meest van belang is? Voelen we ons werkelijk het meest empowered door (eenzijdige!) cadeaus en lieve woorden? Nee: we voelen ons vooral geliefd door dé man in ons leven, waardoor het eerder een bevestiging wordt van wederkerigheid dan van macht. Die energie kunnen we beter stoppen in een gezamenlijke beweging om echte ongelijkheid aan te pakken, in plaats van die uit te vechten op een dag die draait om liefde.
