Valentijnsdag wordt vaak gezien als dé dag waarop single zijn extra confronterend voelt. Maar voor veel mensen zit de echte emotionele trigger ergens anders. In deze persoonlijke essay wordt duidelijk waarom niet 14 februari, maar een andere dag pas echt alles losmaakt (en hoe zelfs Carrie Bradshaw dat gevoel maar al te goed kende).
Valentijnsdag is níet de ergste dag van het jaar voor singles
Dankzij mijn single en licht cynische uitstraling gaan mensen er vaak vanuit dat ik een klassieke Valentijnsdag-hater ben. In werkelijkheid zijn mijn gevoelens over V-Day meestal neutraal tot “het is best cute”, ongeacht mijn relatiestatus. Volgens mijn eigen administratie ben ik ongeveer 25 van de 27 Valentijnsdagen die ik op deze aarde heb doorgebracht single geweest, en de laatste keer dat ik me er echt rot over voelde was in de tweede klas van de middelbare school. Toen stuurde mijn talking stage en bijna-vriendje me geen roos via de leerlingenraad-actie (en ja, daar ben ik nog steeds boos over).
Verder heeft Valentijnsdag bij mij nooit echt geleid tot een single-zelfmedelijdenstocht. Dat komt vooral omdat ik het grootste deel van de tijd oprecht geniet van single zijn. Ik hecht veel waarde aan mijn vrijheid om mijn romantische en seksuele autonomie te bepalen, om een leven op te bouwen (en het eventueel weer af te breken) volledig op mijn eigen voorwaarden en natuurlijk om in alle rust te genieten van mijn vreemde, geheime single-rituelen. Dus als je hoopte me op 14 februari te zien wegkwijnen en wensen dat ik alles had opgegeven om met mijn ex-vriendje van de universiteit te trouwen, dan moet ik je helaas teleurstellen.
Mis dit niet
Speciaal afgestemd op jouw voorkeuren
Meld je aan voor gepersonaliseerde verhalen
Maar mijn verjaardag is een ander verhaal
De 69e dag van het jaar, een door het universum perfect gekozen verjaardag voor een seksjournalist, valt ongeveer drie weken na Valentijnsdag. Dat betekent dat mijn verplichte pre-verjaardags-mentale inzinking altijd rond deze tijd opduikt.
Er zijn genoeg dingen om tegenop te zien bij een verjaardag: het onverbiddelijke verstrijken van de tijd, de onvermijdelijkheid van de dood, een “Hé! Gefeliciteerd haha” appje van je ex. Maar ineens raar gaan doen over single zijn is voor mij een van de vervelendste en meest verwarrende symptomen. En zo te zien ben ik daar niet alleen in.
Zelfs Carrie Bradshaw heeft hier last van
Als jij, net als ik, je hersenchemie blijvend hebt laten veranderen door op jonge leeftijd Sex and the City te kijken, herinner je je vast dat zelfs Carrie Bradshaw, de uitvinder van Single en Fabulous, zich Single en Wanhopig voelt wanneer niemand op komt dagen voor haar 35e verjaardagsfeestje. Ze moet haar eigen taart betalen en laat die vervolgens op straat vallen terwijl bouwvakkers naar haar roepen.
“Ik haat mezelf een beetje dat ik dit zeg,” bekent ze na die rampzalige verjaardag, “maar het voelde echt verdrietig om geen man in mijn leven te hebben die om me geeft.” Dat gevoel, echt verdrietig zijn omdat je geen man in je leven hebt die om je geeft, herkende ik zelfs al als tiener die bang was dat ze voor altijd single verjaardagen zou vieren. De laatste jaren raakt vooral het stukje daarvoor me meer: “Ik haat mezelf een beetje dat ik dit zeg.” En erger dan de schaamte van single zijn, is de schaamte om je ervoor te schamen.
Verlangen naar liefde voelt bijna beschamend
Voor een bepaald type moderne, liberaal denkende vrouw, het type dat Carrie en haar vriendinnen voor hun generatie vertegenwoordigden, voelt het verlangen om je leven aan dat van een ander te koppelen bijna beschamend. Gedateerd. Kinderachtig zelfs. De laatste keer dat we dat zo graag wilden, waren we pubers die ook droomden van een rijbewijs en lauw bier drinken in iemands kelder. Het loskomen van die allesoverheersende drang om “een partner te vinden” voelt als groei, als volwassen worden. In tegenstelling tot klasgenoten die in hun geboortedorp bleven en kinderen kregen met locals, zijn wij daar toch mooi bovenuit gegroeid?
Voor dit soort vrouw, het soort vrouw dat ik ben geworden, voelt “echt verdrietig zijn omdat je geen partner in je leven hebt die om je geeft” als een vorm van terugval. Alsof je toegeeft dat je hebt verloren. Want voor dit soort vrouw is er iets dat nog erger is dan de schaamte van single zijn: de schaamte om je ervoor te schamen. Dat mensen je betrappen op het verlangen naar iets wat je misschien nooit zult krijgen. Iets waarvan je had gezworen dat je het nooit meer zou willen.
Het lenen van andermans vriend
Het punt is: mijn 28e verjaardag komt eraan, en ik héb iemand in mijn leven die om me geeft. Nee, hij is niet mijn vriend. Sterker nog: hij is de vriend van iemand anders.
Twee jaar geleden werd ik wakker in een hotelkamer, de ochtend na mijn 26e verjaardag, en deed ik heel hard mijn best om “me er niet raar over te voelen”. In een onverklaarbare vlaag van zelfvertrouwen, totaal in strijd met mijn normaal gesproken angstig-vermijdende neigingen, had ik Adam* gevraagd, een man in een open relatie die ik nog maar net aan het daten was, om mijn verjaardag met mij door te brengen.
Het was vanaf het begin gedoemd te mislukken. Ik kwam te laat en gestrest aan, hij kwam net hersteld van een buikgriep, en het weer was verschrikkelijk. Het diner werd afgeraffeld omdat we een voorstelling moesten halen, en die voorstelling werd afgeraffeld omdat we terug naar het hotel moesten om seks te hebben voordat hij weer naar huis moest, naar zijn vriendin. Ik kreeg zijn buikgriep en werd de volgende ochtend wakker met de overtuiging dat het enige wat erger is dan geen man in je leven hebben op je verjaardag, het lenen van die van iemand anders is.
Mijn verjaardag met Adam
Fast forward twee jaar en talloze martini-gedreven avonturen in non-monogamie later, en Adam en ik vieren volgende maand voor het derde jaar op rij mijn verjaardag samen. En ik zal me daar geen seconde raar over voelen. De legendarische buikgriep is inmiddels een inside joke geworden die ik al minstens twee keer publiekelijk heb genoemd in mijn werk (sorry, Adam). En de paraplu die ik die eerste regenachtige verjaardag uit het hotel “leende”, maakt nu deel uit van een heilige verzameling ogenschijnlijk betekenisloze objecten die hij in mijn leven heeft achtergelaten en die voor mij alles betekenen.
Hij heeft nog steeds een vriendin. Ik ben nog steeds single. En ik heb een man in mijn leven die van me houdt.
Rake woorden van Charlotte
Het voelt trouwens het vermelden waard dat aan het einde van die Sex and the City-aflevering, nadat Carrie haar bekentenis doet, Charlotte een van de meest bepalende zinnen van de hele serie uitspreekt: “Misschien kunnen wij elkaars soulmates zijn. En dan kunnen we mannen gewoon leuke, fijne gasten laten zijn om plezier mee te hebben.”
Mijn eigen happy ending in deze aflevering van mijn leven is iets minder gendergebonden en iets meer non-monogaam, maar de kern is hetzelfde. Liefde komt je leven binnen, en viert je verjaardag met je, in allerlei vormen, als je het toelaat.
*Naam is veranderd.
Dit verhaal werd oorspronkelijk online gepubliceerd in februari 2025.
