"Wat doen al die chicks hier?" hoorde ik een jongen tegen z'n vriend zeggen, toen ik op het bankje naast ze in de sportschool neerplofte. Rollend met m'n ogen dacht ik er nog even over na. Met Tate McRae's Sports Car in m'n oren, een matchende lila work-outset en ALO-waterfles riep ik het misschien ook een beetje over me af, toch? Ik floot mezelf gauw terug, want dat betekent allemaal níet dat ik geen loeizware dumbbells uit het rek kan trekken.
Want dát is waar sporten voor mij om gaat: sterk worden. En daarin ben ik niet de enige – ik zie steeds meer jonge vrouwen hun plek in het krachthonk claimen. Hulde, want als we de feiten bekijken, krijgen we van alle kanten pushback.
Vrouwen doen steeds vaker aan krachttraining, in plaats van cardio
Toen ik op mijn zestiende voor het eerst naar de sportschool ging, zag ik zelden andere vrouwen. Althans, vrouwen die níet op een cardio-apparaat stonden. Nu, ruim tien jaar later, appen mijn oudere zus en ik elkaar trots als de free weights zone vol jonge meiden staat. En dat geldt niet alleen voor mijn sportschool. Zo schrijft Impact – een van mijn favo Instagram-accounts, dat me ook inspireerde voor dit stuk – dat Amerikaanse sportscholen op grote schaal hun indeling moeten aanpassen. Meer plek voor krachttraining, minder voor cardio.
Mis dit niet
Speciaal afgestemd op jouw voorkeuren
Meld je aan voor gepersonaliseerde verhalen
Vrouwen voelen zich nog altijd onveilig in de sportschool
Kijken we naar de cijfers, dan sporten we als vrouwen echt niet veel minder dan mannen. Van alle Nederlandse vrouwen tussen de 18 en 29 jaar sport 66,4 procent wekelijks, schrijft het Centraal Bureau voor de Statistiek. Bij mannen van dezelfde leeftijd ligt dat percentage op 74,2 procent. En dat kleine verschil is écht een prestatie, als je je bedenkt dat wij van alle kanten tegengehouden worden.
We voelen ons namelijk nog altijd niet veilig in de sportschool. Uit onderzoek van XXL Nutrition (een van de grootste aanbieders van sportvoeding in Nederland) blijkt dat 56 procent van de vrouwen zich bekeken voelt in de gym. Aanvullend ervaart 67 procent dit als vervelend en zorgt het er bij één op drie vrouwelijke sporters voor dat ze minder vaak naar de gym gaan. Ook passen we ons gedrag aan: we letten op onze kleding, doen bepaalde oefeningen helemaal niet of zoeken een beschutte plek op.
Online pushback tegen krachttrainende vrouwen
Zetten we ons daar overheen, dan krijgen we ook online te maken met een bak ellende. Onlangs kwam er een video op mijn For You-page, waarin mannen gevraagd werden naar hun voorkeur voor cardio bunnies of muscle mommies. Naast dat ik me afvraag waarom zo'n video (en deze termen?!) überhaupt bestaat, was het antwoord duidelijk: de vrouw die zich volledig in het zweet werkt op de loopband. Waarom? "Ik houd er niet van om me klein te voelen," antwoordt een van de mannen. Een ander kan het ook niet laten om te zeggen: "Ik staar nu naar een vrouw en het ziet er gewoon niet goed uit." Daarna zegt 'ie nog grappend dat ze zijn hoofd wel zou mogen verpletteren tussen haar bovenbenen. Instant ick.
Ik zeg niet dat je je per se aangetrokken moet voelen tot bepaalde fysieke kenmerken. Dat moet je helemaal zelf weten. Maar wat me wél irriteert, is het constante kleineren van vrouwen die keihard werken om sterker te worden. Niet alleen met dit soort bizarre termen en video's, maar ook met ongevraagde adviezen. Je wilt niet weten hoe vaak ik online lees dat ik mijn armen niet zou moeten trainen, omdat ik er dan 'mannelijk' uit ga zien. Dat advies kreeg ik trouwens ook een keer in de gym, van een man die me ongevraagd aansprak.
De vrouwelijke sportcommunity groeit elke dag, ook in Nederland.
Ik wil niet helemaal een negative Nancy zijn, want de vrouwelijke sportcommunity is tegenwoordig enorm. Zowel in het buitenland als in ons eigen land wordt de weg voor sportende vrouwen vrijgemaakt. Door fantastische jonge atleten zoals Jutta Leerdam en Femke Bol, maar ook door sportcreators zoals Nadine Hettinga en besties Coco Brocades en Sara Verwoerd, die me zó inspireren. Shoutout naar jullie. Maar ook een hulde aan de jonge vrouwen die we niet zien – die zichzelf ondanks al het (online) geweld na werk of school nog steeds naar de gym slepen. Omdat ze gezond oud willen worden, lekker in hun vel willen zitten of er mentaal heel veel baat bij hebben. I see you.
En heus, er zijn ook mannen die ons wél supporten. Degenen die plotseling alle tegels op het plafond gaan tellen als je voor ze staat te squatten. Of alle vriendjes – waaronder de mijne – die zeggen dat we er echt nog wel een paar kilo bij kunnen pakken. Jullie zijn real ones.
Wat is er zo intimiderend aan sterke vrouwen?
Terwijl ik dit opschrijf, vraag ik me voor de zoveelste keer af: wat is er toch zo intimiderend aan fysiek sterke vrouwen? Is het de angst dat we geen mannelijke partner meer nodig hebben? Want nee: dat hebben we niet en plotseling breekt er een male loneliness epidemic uit. Een term waar ik het overigens niet mee eens ben, maar dat is voor een andere keer.
Of is het een idee dat niet past in ons schoolheidsideaal – zéker met diet culture en medicatie voor gewichtsverlies op een all time high? Ik ben er nog niet achter. Maar mocht je je geïntimideerd voelen door een vrouw met biceps: train zelf lekker harder en laat ons met rust.
