Als je dacht dat The Handmaid’s Tale al intens was, brace yourself: The Testaments duikt nóg dieper in de wereld van Gilead – maar dan door de ogen van een nieuwe generatie jonge vrouwen. Cosmo's Ivana sprak met castleden Rowan Blanchard en Mattea Conforti over girlhood in een beklemmend systeem, kleine acts of rebellion en waarom vriendschap in deze serie álles is.
Cosmo spreekt met Rowan Blanchard en Mattea Conforti over The Testaments
Voor wie nog niet helemaal in het verhaal zit: The Testaments speelt zich af in dezelfde wereld als The Handmaid’s Tale, de dystopische serie waarin de Verenigde Staten zijn veranderd in het streng religieuze regime Gilead, waar vrouwen vrijwel geen rechten hebben en vruchtbare vrouwen worden ingezet als ‘handmaids’ om kinderen te baren voor de elite.
The Testaments speelt zich jaren later af en laat zien hoe een nieuwe generatie jonge vrouwen binnen datzelfde systeem opgroeit – en daar langzaam vragen bij begint te stellen. “Je zou het kunnen zien als een elite kostschool,” legt Rowan Blanchard uit. “Maar dan eentje waar jonge vrouwen worden opgeleid om echtgenotes te worden. Dus niet bepaald je gemiddelde schoolervaring.”
Mis dit niet
Speciaal afgestemd op jouw voorkeuren
Meld je aan voor gepersonaliseerde verhalen
Toch draait de serie niet alleen om het systeem, maar juist om wat daarbinnen gebeurt. “Het gaat over jonge vrouwen die proberen te ontdekken wie ze zijn,” vult Mattea aan. “En kritisch kijken naar de wereld waarin ze zijn opgegroeid. Dat maakt het eigenlijk verrassend herkenbaar.”
Rebellie zit ’m in de kleinste dingen
In een wereld waar gehoorzaamheid alles is, ziet rebellie er nét even anders uit dan je gewend bent. “Je kunt niet zomaar ‘nee’ zeggen,” vertelt Mattea. “Dus rebellie zit in kleine dingen. Een blik die net iets te lang blijft hangen. Je subtiel afwenden als iemand tegen je praat. Dat soort momenten kunnen al heel veel betekenen.”
Ook Rowan herkent dat. “We hebben het er als cast veel over gehad hoe je toch intimiteit en connectie laat zien in een wereld waar dat eigenlijk niet mag. Juist die kleine acts maken het interessant.”
Girlhood als lifeline
Wat misschien wel het meest opvalt aan The Testaments, is hoe centraal vriendschap staat – zelfs (of juist) in zo’n harde wereld. “Het feit dat er überhaupt ruimte is voor vriendschap, zegt alles,” zegt Mattea. “Die relaties laten zien hoe belangrijk het is om elkaar te steunen en voor jezelf op te komen.” Rowan knikt: “Ze zijn echt elkaars lifeline.”
En dat is niet alleen iets wat je op het scherm ziet. Ook achter de schermen ontstond die band razendsnel. “We waren een beetje gek samen,” lacht Rowan. “Maar het klikte meteen. Binnen een week voelde het al als een soort familie.” Mattea: “Dit ís mijn familie.”
Filmen in Gilead is… a lot
Maar hoewel de sfeer op de set warm was, blijft het verhaal zelf natuurlijk heavy. “Je ziet een scène op tv misschien twee minuten,” zegt Rowan. “Maar wij draaien daar soms acht tot tien uur aan. Dan komt het wel binnen.” Mattea vult aan dat de onderlinge band hen hielp om daarmee om te gaan. “We waren zo’n hechte groep. Dat maakte het lichter. We konden altijd bij elkaar terecht.”
En als ze gewoon tieners mochten zijn?
Tot slot een vraag die alles even relativeert: wat zouden hun personages doen als ze een ‘normaal’ tienermoment mochten ervaren? Het antwoord is verrassend… normaal. “Shoppen met vrienden,” zegt Mattea meteen. “En een galajurk kopen,” vult Rowan aan. “De beste van iedereen.” “Ja, en prom queen worden,” lachen ze. Want zelfs in Gilead blijven het literally just girls.
