Op papier is Pretty Lethal echt zo’n film waarvan ik meteen denk: oké, yes. Ballerina’s, een afgelegen plek in Boedapest en Uma Thurman als wraakzuchtige criminele matriarch? Ik ben verkocht. Gooi daar namen als Avantika, Iris Apatow, Lana Condor, Millicent Simmonds en Maddie Ziegler bovenop en je snapt waarom deze film meteen mijn aandacht had.
Waar gaat Pretty Lethal over?
De nieuwe actiethriller van Vicky Jewson, geschreven door Kate Freund, ging als headliner in première op SXSW en geeft het genre een donkere, bijna campy twist. Wanneer een reis van een groep jonge ballerina’s naar Hongarije volledig ontspoort, zoeken ze hun toevlucht in een afgelegen herberg van Devora (Uma Thurman), een voormalige danseres met een geheimzinnig verleden. Maar al snel blijkt dat ze niet zomaar op de verkeerde plek terecht zijn gekomen — ze zitten middenin iets veel gevaarlijkers dan een gemist optreden.
Als vervolgens — SPOILER! — een van hen wordt gedood, moeten de ballerina’s alles inzetten wat ze in huis hebben: discipline, doorzettingsvermogen en elkaar.
Mis dit niet
Speciaal afgestemd op jouw voorkeuren
Meld je aan voor gepersonaliseerde verhalen
Wat Pretty Lethal zo leuk maakt, is dat de film ballerina’s niet alleen als sierlijk laat zien, maar ook als keiharde atleten. Achter die perfecte passen zitten namelijk pijn, training en doorzettingskracht. Het resultaat? Een stijlvolle actiefilm met een vleugje John Wick en Kill Bill, maar dan met teamwork en girl power als kloppend hart.
Een interview met de cast van Pretty Lethal
Die hechte band was er trouwens niet alleen op het scherm. De sterren van de film vertelden Cosmopolitan alles over spitzen, heimwee op de set en of ze een vervolg wel zien zitten.
Wat was jullie eerste reactie toen jullie voor het eerst hoorden: ballerina’s + actiethriller + een afgelegen herberg in Boedapest?
Iris Apatow: Ik had meteen zoiets van: ik ben erbij. Het concept maakte me echt heel enthousiast.
Millicent Simmonds: Ik voelde eigenlijk direct dat ik hier onderdeel van móést zijn. Het klonk ook gewoon echt pittig.
Kregen jullie het script al te lezen toen er al namen aan verbonden waren?
Lana Condor: Iris en ik waren al járen aan dit script verbonden.
Iris Apatow: Echt al járen en járen en járen...
Maddie Ziegler: Tegen de tijd dat ik het script kreeg, was Millie ook al attached. Avantika en ik kwamen er letterlijk pas twee maanden voordat we begonnen met filmen bij.
Wat zei Vicky over haar visie op het script?
Maddie Ziegler: Omdat de toon best uitvergroot en camp is, wilde ze dat het toch gegrond en echt zou aanvoelen. Het is bijvoorbeeld niet geloofwaardig als wij in een vechtscène een man slaan en hij dan meteen neervalt, want dat is niet iets wat wij ooit eerder hebben meegemaakt.
Iris Apatow: Omschreef Vicky het niet als: alsof je je hand in een doos met verwilderde katten stopt? Eén kat zal je niet doden — die krabt je hooguit — maar samen kunnen ze je wél uitschakelen.
Lana Condor: Ze zei al vroeg dat ze echt wilde laten zien dat de elegantie van ballerina’s juist voortkomt uit hoe ongelofelijk sterk ze zijn. Je ziet ze op het podium dansen en dan lijken ze zo sierlijk en mooi—
Maddie Ziegler: Terwijl hun voeten ondertussen gewoon onder het bloed zitten.
Wat was fysiek het zwaarste onderdeel van de film?
Millicent Simmonds: Het moeilijkste vond ik het dragen van spitzen. Eerlijk: die pijn, elke dag opnieuw, was best heftig.
Iris Apatow: De crew wilde vaak veel takes doen. Dan was het: “Oh, die lastigste draai? Kan je die nog een keer doen?” Wat natuurlijk logisch is voor een gewone filmset. Maar de meeste mensen op set waren geen ballerina’s, dus ze hadden gewoon niet door hoeveel pijn dat deed. Het was fysiek zó zwaar op een manier die volgens mij niet iedereen daar echt begreep.
Avantika: Het voelde een beetje als death by a thousand cuts. Elke danser snapt denk ik wat ik bedoel: je bereidt je voor, bereidt je voor, bereidt je voor, en dan geef je alles in een stuk van anderhalve of twee minuten — en daarna ben je klaar. Dan kan je de rest van de dag bijkomen, of lig je er een week af. Op een filmset krijg je die luxe gewoon niet.
Hoe beïnvloedde jullie dansachtergrond de manier waarop jullie die vechtscènes aanpakten?
Avantika: Voor mij was het echt een spier die al een tijd niet meer was gebruikt. Ik ben opgegroeid als danser, maar ik had al vier of vijf jaar niet meer op zo’n intens niveau gedanst. Dus weer in het dansen komen was één ding, maar vechten als een danser is ook weer iets totaal anders.
Maddie Ziegler: Voor mij was het een heel cathartische en emotionele ervaring. Ik had denk ik al drie of vier jaar niet meer professioneel gedanst, en ik had ook al zo’n vier jaar niet meer opgetreden. Door dit project werd ik opnieuw verliefd op dans. Het voelde echt helend. Tegelijkertijd maakte het me ook nederig. Ik dacht wel: oké, mensen kennen mij als danser en dans is zo’n groot deel van mijn leven — het ís mijn leven. Dus ik voelde ook wel de druk om dat waar te maken. Maar toen ik eenmaal in dat vechten kwam — en geloof me, het was echt zwaar — voelde ik me ook helemaal in mijn element. Alsof ik precies was waar ik hoorde te zijn. Wanneer ik niet dans, voelt het altijd alsof er iets ontbreekt. Dus dit voelde echt heel bijzonder.
Avantika: Maddie zat zó in haar element. Haar reacties op klappen waren soms nog moeilijker om na te spelen dan het daadwerkelijk uitdelen van die klappen.
Voor dit soort scènes heb je enorm veel vertrouwen in elkaar nodig. Was er een moment waarop jullie voelden: oké, dit zit goed?
Millicent Simmonds: Voor mij was het vooral een uitdaging om dans zo aan muziek te koppelen, want dat had ik nog nooit eerder gedaan. Eerlijk? Ik keek vaak gewoon naar de andere meiden en volgde hen, omdat zij er al zo goed in waren. En dat vond ik juist ook heel leuk.
Ik vond het trouwens heel mooi hoe jouw beperking in het script zat verwerkt. Op een gegeven moment zegt je balletdocent: “Ga uit je hoofd. Vertrouw op je zus.” Dus: stop met luisteren naar de muziek en vertrouw erop dat zij je je cue geeft.
Millicent Simmonds: Ja, precies. En zo voelde het op de set eigenlijk ook. Ik kon altijd bij een van de andere meiden terecht als ik hulp nodig had. Dat waardeer ik echt enorm.
Was er ook een scène waarvan jullie dachten: wow, dit is echt intens?
Maddie Ziegler: Absoluut de bar fight. Dat was onze grote vechtscène, en daar hebben we twee weken aan gewerkt. Het was elke dag zwaar, maar daardoor merkten we ook juist hoeveel we op elkaar vertrouwden en hoe afhankelijk we van elkaar waren. Het was moeilijk, maar uiteindelijk ook heel satisfying. En als je het terugziet, is het echt zó leuk — iedereen krijgt haar eigen moment.
Iris Apatow: Er waren echt genoeg momenten waarop je dacht: oké, ballerina’s die al dansend mensen omleggen — hoe maken we dat cool en niet gewoon heel raar? Ik vond het echt indrukwekkend hoe dat uiteindelijk gelukt is.
Hoe was het om met Uma Thurman te werken, zo’n iconische actiester? Gaf ze jullie nog tips?
Iris Apatow: Toen ze de set op liep, was ik echt een beetje bang. Maar zodra we haar beter leerden kennen, bleek ze zó lief te zijn. Dat was echt een cadeau. Het is altijd spannend om iemand te ontmoeten naar wie je zo opkijkt.
Millicent Simmonds: Echt, je was niet de enige. Wat ik zo indrukwekkend vond, was hoe serieus zij haar werk nam. Vanaf dag één was ze volledig voorbereid, inclusief haar Hongaarse accent. Dat niveau van focus en discipline vond ik heel inspirerend. Kill Bill zat bij ons allemaal wel ergens in ons achterhoofd, en die energie namen we zeker mee.
Avantika: Ik wil gewoon haar zijn.
Hoe was het om een film te maken over vastzitten in Boedapest terwijl jullie daar ook echt zaten?
Lana Condor: Mijn man kwam op bezoek en had voor iedereen een soort care package gemaakt met Amerikaanse Advil, tampons en een massagegun. Hij nam allemaal dingen van thuis mee, zodat we ons een beetje verzorgd en comfortabel voelden.
Iris Apatow: We hadden wel van die geplande momenten waarop we samen uitgingen of kleine feestjes hielden. Maar eigenlijk waren we best braaf. Avantika en ik probeerden de groep nog het vaakst bij elkaar te krijgen.
Avantika: Elke dag was het weer een strijd met Maddie en Lana. Millie deed gezellig mee, maar Maddie en Lana waren altijd van: “Het is bedtijd” of “Wij gaan naar de sauna.”
Lana Condor: Ik was gewoon zó moe. Mijn leven was basically: als ik niet rechtop hoefde te staan, lag ik horizontaal. Je moest me echt betalen om nog op te staan.
Maddie Ziegler: Lana en ik stuurden elkaar dan appjes als: “Ik blijf vanavond binnen. Jij ook?”
Lana Condor: “Oké, dan blijven we allebei binnen.”
Jullie hebben allemaal heel betrokken fanbases. Hoe denken jullie dat zij op deze film zullen reageren?
Lana Condor: Wat me opvalt, is dat mijn fans meestal echt girl’s girls zijn. Ze houden van knutselen, girls nights en dat soort dingen. Ik denk dat zij deze film geweldig gaan vinden, juist omdat je ziet hoe wij vijven steeds meer naar elkaar toe groeien en elkaar proberen te beschermen. Al besef ik me nu ook dat ik blijkbaar alleen nog maar gecast word in behoorlijk bitchy rollen. Ik denk zelf dat ik best aardig ben, maar nu vraag ik me wel af of casting directors daar misschien anders over denken.
Iris Apatow: Elke kans voor jonge vrouwen om kleine stukjes van zichzelf terug te zien in personages in films of series, is op een bepaalde manier waardevol. Elk van deze meisjes heeft haar eigen flaws en unieke trekjes, en ik denk dat dat veel jonge vrouwen zal aanspreken — en hopelijk ook een beetje kracht geeft.
Millicent Simmonds: Ik denk dat het best zeldzaam is om zoveel vrouwen te zien in zo’n specifiek actiegenre. Ik hoop vooral dat deze film de deur opent voor meer films als deze, waarin vrouwen niet alleen bestaan als het mooie meisje dat de mannelijke actiester ontmoet.
Maakt het uit hoe bewust jullie zijn van jullie fandoms en van hoe mensen jullie zien, als je een rol aanneemt?
Maddie Ziegler: Ik denk niet dat dat echt kan. Anders zit je jezelf alleen maar in de weg en kun je je werk niet volledig doen.
Avantika: Ik denk er eerlijk gezegd soms wel een beetje over na. Ons publiek bestaat grotendeels uit vrouwen, dus ik vind het belangrijk om projecten te kiezen die voelen alsof ze gemaakt zijn door mensen die vrouwelijke personages serieus nemen.
Hoe ga je om met de combinatie van dankbaarheid voor je fans en de druk om aan verwachtingen te voldoen?
Lana Condor: Onze fans groeien ook met ons mee. Wat ze tien jaar geleden leuk vonden, hoeft nu niet meer hetzelfde te zijn. En daar vertrouw ik best op. Ik heb nog niet eerder zoiets gedaan, maar de fans die ik kreeg toen we allemaal nog jong waren, zijn eigenlijk samen met mij opgegroeid.
Hoe was de sfeer onderling? Waren jullie al close voor de opnames begonnen?
Millicent Simmonds: In de film zie je duidelijk dat we niet goed met elkaar overweg kunnen, maar in het echte leven voelde dat totaal niet zo. De klik was er meteen. Ik weet nog dat we elkaar voor het eerst in het hotel ontmoetten en dat het direct warm en liefdevol voelde.
Maddie Ziegler: Daarna werden we ook meteen in drie weken bootcamp gegooid: ’s ochtends ballet, elke dag stunttraining — drie weken lang.
Avantika: En Boedapest is gewoon heel anders dan New York of L.A., waar wij gewend zijn te werken. Je werd wakker en stond vervolgens ineens op de derde verdieping van een soort loods.
Lana Condor: Onze eerste kostuumfittings vergeet ik ook niet. We stonden daar allemaal in van die pakjes en leotards, en dat voelt best kwetsbaar als je elkaar nog niet goed kent. Je bent dan eigenlijk meteen veel sneller close.
Millicent Simmonds: Echt, het was gewoon: oké, we zijn nu familie.
Iris Apatow: En vervolgens maakten we dagen van tien of elf uur met alleen maar ballet en training. Ik was echt degene die steeds smeekte of de airco aan mocht.
Lana Condor: En wij waren dan weer bang dat we koud zouden worden en een spier zouden verrekken. Uiteindelijk kwam er een gigantische ventilator bij, echt absurd groot. En zó luid.
Was het lastig om steeds te schakelen tussen jullie hechte band offscreen en de spanning tussen jullie personages onscreen?
Avantika: Er zit in de film echt een laag van liefde tussen de meiden, en ik denk dat je dat ook buiten het scherm kon voelen. Omdat dat altijd al een belangrijke rode draad in de film was, was het ook makkelijk om daarbij te komen — juist omdat we dat in het echt ook volop hadden.
Als jullie personages in een groepschat zouden zitten, wat zou dan de vibe zijn?
Lana Condor: Heel slecht.
Iris Apatow: Lana’s personage, Princess, zou ons gewoon nooit antwoorden.
Lana Condor: Ja, Princess zou honderd procent de groepschat verlaten. Of alleen reageren om ons constant lastig te vallen: “Ik haat jullie. Ik haat jullie.”
Iris Apatow: Ik heb ook het gevoel dat Zoe en Chloe — mijn personage en dat van Millie — sowieso nog een tweede groepschat zonder de rest zouden hebben.
Millicent Simmonds: Oh, zonder twijfel. Zo van: “Waar hebben die gekke meiden het nu weer over?”
Avantika: Ik denk dat mijn personage, Grace, degene zou zijn in een groepschat waarin de plannen allang zijn gemaakt, maar waar altijd één bitch tussendoor nog vraagt: “Wacht, hoe laat spreken we ook alweer af?” Grace zou dan echt zijn van: “Scroll gewoon omhoog! Lees die fucking chat even!”
Wie zou het het langst overleven als dit in het echt zou gebeuren?
Lana Condor: Maddie.
Maddie Ziegler: Echt?
Iris Apatow: Ik weet het niet… ik denk Millie.
Maddie Ziegler: Ja, ik denk eigenlijk ook Millie.
Millicent Simmonds: Misschien wij allebei dan. Wij zouden goed samenwerken. Onze krachten combineren. Maar wie zou er als eerste uit liggen?
Iris Apatow: Ik zou gewoon zeggen: “Neem me maar mee, ik geef me over.”
Als jullie samen nog een ander genre zouden mogen doen, wat zou dat dan zijn?
Avantika: Mag ik iets zeggen als Sex and the City? Dus een beetje Ocean’s, maar dan Sex and the City.
Lana Condor: Ik zat juist aan een kostuumdrama te denken!
Is er iets dat jullie voor altijd met dit project zullen associëren?
Iris Apatow: Is het cliché als ik ballet zeg? Want ik ga echt geen ballerina worden. Maar mijn balletschoenen hangen nu wel bij mijn voordeur.
Avantika: Die van mij ook! Ik hing ze boven mijn bed, en toen zei een vriendin meteen: “Dat is slechte feng shui.”
Millicent Simmonds: Dans zal me hier altijd aan doen denken, en het heeft ook veranderd hoe ik naar dans kijk. En daarnaast heb ik er ook gewoon zóveel mooie vriendschappen aan overgehouden met jullie allemaal.
Als deze film uiteindelijk over méér gaat dan alleen overleven, waar gaat hij volgens jullie dan over?
Lana Condor: Over hoe je een groep compleet verschillende mensen bij elkaar kan zetten en het tóch kan werken. Een film maken met vijf jonge vrouwen in de hoofdrol, die allemaal in dezelfde generatie binnen deze industrie zitten, kan alle kanten opgaan.
Maddie Ziegler: En mensen verwachtten ook echt helemaal dat het mis zou gaan zodra we daar aankwamen. Ze hadden zoiets van: “Die gaan elkaar haten.”
Lana Condor: Ik weet niet meer precies wie het was, maar iemand kwam naar ons toe en zei: “We zijn zó verrast.” En ik dacht alleen maar: waar heb je het over? Toen vertelde diegene dat ze zich in de preproductie al hadden voorbereid op hoe ze moesten omgaan met meisjes die niet met elkaar kunnen samenwerken. Ik weet nog dat ik het spannend vond om zó ver van mijn familie te zijn, omringd door mensen die ik nog niet kende. Ik wist niet of zij me zouden opvangen.
Iris Apatow: Deze cast smolt gewoon helemaal samen.
Avantika: Wij willen gewoon een tweede deel zodat we nóg drie maanden met elkaar kunnen hangen.
