Julia Heetman (28) is met stip onze favo chatter queen. En vanaf nu klinkt ze niet alleen door je oortjes met Je favoriete podcast en in je TikTok-algoritme, maar zet ze speciaal voor Cosmo ook haar gedachten tijdens haar rondje met Otje op papier.
Host je een diner? Met deze mooiste tableware-items maak je je tafel helemaal af >
Julia Heetman: "Ik vraag me weleens af of ik de enige ben"
Ik zit lekker op de bank en m’n lieve Ot is aan het bijkomen van een operatie. Ons grote rondje ging even iets anders vandaag, want dat liep ze niet zelf. Nee, op weg naar huis lag ze, helemaal high van de narcose, in mijn armen. Ik heb vrij genomen om voor haar te zorgen. Dat komt me eigenlijk heel goed uit, want Jelle is bijna jarig. Als in écht bijna (overmorgen), en ik moet nog van alles regelen. Nou, als mijn brein dat hoort, gaat het meteen op slot. Want iets – wat dan ook – regelen, doe ik altijd op het allerlaatste moment. En dan gebruik ik, zoals iedereen, het argument: ik ben veel beter en creatiever onder druk. Daarom vindt Cosmo me ook zo’n geschikte columnist, haha.
Mis dit niet
Speciaal afgestemd op jouw voorkeuren
Meld je aan voor gepersonaliseerde verhalen
Een pluspunt: iets voor iemand anders regelen is altijd veel leuker dan voor jezelf. Toen ik twee jaar geleden m’n verjaardag uitbundig groot vierde — denk: een zaal afhuren, et cetera — kwam ik erachter dat je dat echt alleen voor het idee doet, want de hele avond ben je bezig met de vraag of iedereen het wel naar z’n zin heeft. Sindsdien heb ik besloten dat ik het niet meer zo belangrijk vind om het te vieren. Afgelopen jaar was ik weg op mijn verjaardag, even vijf dagen samen met Jel. En toen kwamen mijn twee beste vrienden me verrassen – dat was voor mij een teken dat als je het wat meer loslaat, het gewoon op je afkomt. (Ondanks het feit dat ik zelf had geïnitieerd dat ze zouden komen; soms moet je dat even voorkauwen.)
Met dit recept maak je de lekkerste chocolademousse à la Pien Laat Haar Eten Zien >
Ik vraag me weleens af of ik de enige ben die alles op het laatste moment doet, en dan denk ik aan m’n zus, die in veel op me lijkt, maar ook in heel veel dingen niet. Als het op haar verjaardag aankomt bijvoorbeeld: die hebben mensen ruim drie maanden van tevoren al in hun agenda staan. Bij haar begrijp ik dat ook wel; ze heeft zo’n lieve vriendengroep die er altijd is. Ze hoeft het niet groots te vieren, als er maar genoeg wijn, hapjes en muziek zijn. Daarvan leer ik elk jaar weer. Misschien vind ik het ook lastig om selectief te zijn met uitnodigen en denk ik daarom: dan vier ik het wel niet.
Doordat het elk jaar zo’n andere lijst genodigden is, vind ik het misschien ook minder leuk of belangrijk. Confronterend, maar waar. Maar goed: de harde kern is altijd hetzelfde, en dat zet me dan op haar verjaardag weer aan het denken. Zo van: zie je wel, het hoeft allemaal niet zo extreem en groot. Hoe – en of – ik het volgend jaar ga vieren weet ik nog niet. Maar eigenlijk moet je het gewoon wél doen, want het leven is een feest, hè? En soms moet je zelf de slingers ophangen – letterlijk en figuurlijk. Tegenwoordig doet Jel dat gelukkig voor mij.
Deze column van Julia komt uit The Hosting Issue van Cosmopolitan, die nú in de winkel ligt. PS: een abonnement op Cosmo is ook zo geregeld; leuk om te geven of natuurlijk voor jezelf! Best of all is dat je zelf je cadeau kan kiezen, zodat je er nog meer plezier van hebt.
