Het is me ter ore gekomen dat Sabrina Carpenter zich opnieuw op uiterst provocatieve wijze heeft laten zien – en dat dit, niet geheel onverwacht, weer heeft geleid tot publieke verontwaardiging en morele paniek. Maar eerlijk: een satirisch-seksuele move is zo ongeveer het meest typische wat Sabrina Carpenter kan doen. En zoals altijd zorgt het voor een lawine aan online discussies over vrouwelijke seksualiteit onder het patriarchaat. Dus, als jullie vaste Sabrina-Carpenter-Seksdingen-correspondent, voel ik me moreel verplicht om in te haken. Shall we?
Even over Sabrina Carpenters nieuwe albumcover...
Na de release van haar nieuwe single Manchild (die – laten we eerlijk zijn – een serieuze zomerhit is), dropte Sabrina gisteren op Instagram de aankondiging van haar nieuwe album Man’s Best Friend, dat op 29 augustus uitkomt. De bijbehorende foto (naar alle waarschijnlijkheid de albumhoes, je ziet 'm onderaan dit artikel) toont Sabrina op handen en knieën, terwijl een man haar aan haar haren vasthoudt. Jep – een uitgesproken seksueel-submissieve pose die speelt met Dom/sub-dynamieken, inclusief eigenaarschapskink en master/pet-achtige rolverdelingen. (Op slide twee: een hondenhalsband met de albumtitel op het labeltje, een duidelijke knipoog naar submissive collars in de BDSM-scene.)
Sabrina Carpenter is (terecht!) klaar met mannen die haar optredens te sexy vinden >
Mis dit niet
Speciaal afgestemd op jouw voorkeuren
Meld je aan voor gepersonaliseerde verhalen
De reacties op Sabrina's cover voor Man's Best Friend
Cue: de onmiddellijke morele paniek. Mensen noemen het “regressief” en “vernederend” voor vrouwen. Kritieken vliegen rond, met als kernpunt dat een beeld van vrouwelijke onderdanigheid op dit moment – in een politiek klimaat waar vrouwenrechten steeds verder onder druk staan – ronduit zorgwekkend is. In de comments noemt iemand het “ongepast” gezien de staat van vrouwenrechten onder het huidige bestuur; een ander zegt dat we “vijftig jaar terug in de tijd” zijn geworpen. De Telegraph kopte zelfs dat Sabrina’s “overseksuele, vernederende albumcover te ver is gegaan.” En Glasgow Women’s Aid, een Schotse organisatie voor vrouwen die te maken hebben met huiselijk geweld, noemde de afbeelding “een vermoeiend cliché dat vrouwen reduceert tot huisdieren, objecten en bezit.” Woef. (Pun intended.)
Maar – surprise – er zijn ook genoeg mensen die het opnemen voor Sabrina. Zij zien de beelden als satire: een tongue-in-cheek reactie op precies het soort kritiek dat ze opnieuw over zich heen krijgt. Kritiek die ironie steevast mist en haar speelse, seksueel zelfverzekerde stijl blijft framen als iets dat alleen mannen zou pleasen.
Kijk, ik ben geen Sabrina Carpenter-expert pur sang, maar als we afgaan op haar muziek – die regelmatig genderongelijkheid en machtsmisbruik in heterorelaties aan de kaak stelt – dan lijkt het me vrij aannemelijk dat deze art een ironische fuck you is richting de slutshaming die ze wéér over zich heen kreeg.
Zo zien de drie knappe zussen van Sabrina Carpenter eruit >
Seksueel onderdanig zijn =/= vrouwonvriendelijk
Maar ironie of niet, laten we het even hebben over iets wat echt belangrijk is: seksueel onderdanig zijn – inclusief kink met elementen van vernedering, eigenaarschap of onderdanigheid – is niet per definitie vrouwonvriendelijk. Wat we in bed doen (en lekker vinden) zegt niet per se iets over wie we zijn als mens. Sterker nog, onze seksuele voorkeuren zijn soms juist een manier om even te ontsnappen aan wie of wat we in het dagelijks leven moeten zijn.
“Men vergeet vaak dat kink fantasie is,” zegt Leanne Yau, seksuologiedocente en oprichter van Poly Philia. “Dat je een onderdanige rol speelt in bed betekent niet automatisch dat je ook in het dagelijks leven onderdrukt wil worden. Een vrouw kan seksueel submissief zijn én tegelijkertijd respect eisen – thuis, op het werk, politiek.”
Zelfs binnen een kinky scène is onderdanigheid niet hetzelfde als machteloosheid. Seks- en relatietherapeut Gigi Engle zei het al in Cosmo: “In kink heeft de sub net zo goed controle. Alles wordt van tevoren besproken, er zijn duidelijke grenzen. Juist daardoor kun je loslaten, omdat je wéét dat je veilig bent.” Met andere woorden: onderdanigheid is geen machtsverlies, maar een gecontroleerde machtswisseling.
“Voor veel mensen is seksuele onderwerping juist ontzettend krachtig,” voegt Yau toe. “Niet omdat je je overgeeft aan een man, maar omdat je even kunt ontsnappen aan de stress van het leven. Gewoon ontvangen, genieten, en klaar. Dat is voor veel mensen – ongeacht gender – zó bevrijdend.”
Alles wat je wil weten over BDSM: van bondage tot sadomasochisme >
De (fe)male gaze
En dan nog even dit: wie zegt dat Sabrina’s openlijk sexy stijl ‘regressief’ is, maakt zich misschien zélf schuldig aan het soort veroordeling dat we juist proberen af te breken. Zoals één scherpe X-gebruiker (voorheen Twitter) het verwoordde: “We hebben zó hard geroepen dat vrouwen niks meer voor de male gaze moeten doen, dat we ze nu opnieuw beschaamd dwingen om kuis te zijn.”
Feminisme 101, anyone? Eén van de fundamentele wapens van het patriarchaat is het controleren van vrouwelijke seksualiteit – door het te beschamen, te censureren, en alleen te ‘accepteren’ binnen heteroseksuele, monogame kaders. Dus als we Sabrina veroordelen omdat ze zich seksueel uit – zelfs onder het mom van ‘progressieve kritiek’ – dan versterken we uiteindelijk dezelfde structuren waar we tegen zeggen te vechten.
Lang verhaal kort: wat Sabrina precies probeert te zeggen met Man’s Best Friend? Dat weten we nog ff niet precies. Maar één ding staat vast: ze ziet er geweldig uit terwijl ze het doet. And now we get on with our day.
